Αναρτήθηκε από: theoharis | Σεπτεμβρίου 14, 2003

Tica Bus εκκίνηση

Την άλλη μέρα το πρωί το mini bus ήταν στην ώρα του για να μας πάει στο Guatemala City, μετέφερε διάφορους τουρίστες στο αεροδρόμιο, που για κακή μας τύχη ήταν και ο τελικός προορισμός όλων των συνεπιβατών μας. Έτσι όταν ο οδηγός μας άφησε έξω από ένα γραφείο σε κάποιο ήσυχο προάστιο του Guatemala City μείναμε μόνοι μας να κοιτάμε το χαμό που γινότανε γύρω μας. Η σκηνή μοιάζει με τις αφίξεις/αναχωρήσεις στην Αθήνα, των λεωφορείων για τις «πρώην ανατολικές» χώρες και του τσούρμου των μεταναστών επιβατών τους.

Το λεωρορείο που σε λίγο θα μας μετέφερε ήταν και αυτό εκεί γυαλιστερο, μεγάλο και πολυτελές, επιπέδου Μεξικού θα έλεγα. Πήραμε τα μπαγκάζια μας και κατευθυνθήκαμε για το γκισέ των εισητηρίων όπου μας περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Μπορεί η κατσουφιασμένη υπάλληλος στο γκισέ να μην μιλούσε αγγλικά και τα δικά μας ισπανικά να ήταν χλωμά, ήταν όμως απολύτως αρκετά για να καταλάβουμε ότι για κάποιο λόγο δεν μας άφηνε να ταξιδέψουμε με το λεωφορείο. Κάθε προσπάθεια συνενόησης ήταν μάταιη και μας έκανε νόημα να κάνουμε στην άκρη για να εξηπηρετίσει την ουρά που είχε σχηματιστεί πίσω μας.

Κοίταξα γύρω στη αίθουσα αναμονής μήπως ήταν κάποιος που να μπορούσε να βοηθήσει και  είδα στο βάθος να κάθονται δύο κοπέλες που εμφανώς δεν ήταν ντόπιες, μαλλον βορειοευρωπαίες ήτανε. Πήγα και τις ρώτησα αν μιλούσαν ισπανικά και αν μπορούσαν να μας βοηθήσουν. Δεν ξέρω πως τα είπα όλα αυτά ούτε τι εντύπωση έδωσα, αλλά η μια από τις δύο ελβετίδες (όπως αποδείχθηκε), ήξερε ισπανικά και ήρθε μαζί μου στον γκισε. Εκεί η κατσούφισα υπάλληλος της είπε οτι ο λόγος που δεν μας άφηνε να επιβιβαστούμε είναι γιατί δεν είχε έρθει ακόμα ο υπάλληλος του ταξιδιωτικού πρακτορείο που μας έκλεισε το εισητήριο για να της φέρει να λεφτά που του δώσαμε. Και που να έρθει από σήμερα ήταν η μεγάλη αργία και όλα για όλα ήταν κλειστά. Η κοπέλα που μας είχε κλείσει τα εισητήρια είχε γράψει ένα σημείωμα στα ισπανικά πάνω στα εισητήρια ακριβώς γιαυτή την περίπτωση. Είχα γράψει το τηλέφωνο ενός υπαλλήλου που θα ήταν διαθέσιμος για να βοηθήσει, μόνο που δεν ήταν τόσο διαθέσιμος γιατι βάλαμε τη στριμμένη να τον πάρει τηλέφωνο αλλά δεν απαντούσε. Μετά απο αρκετές αγωνιώδεις προσπάθειες και ενώ η ώρα της αναχώρησης πλησίαζε, εβρέθη ο τύπος και εξήγησε πως έχουν τα πράγματα στην στριμμένη που δέχτηκε να μας βάλει στο λεωφορείο.

Όλο χαρά επιβιβαστήκαμε στο υπερπολυτελές (για τα τοπικα δεδομένα), λεωφορείο. Όπως και στους Μεξικάνους συναδέλφους του, είχε άνετες θέσεις και τηλεοράσεις για την προβολή ταινιών. Οι θέσεις μας ήταν αριθμημένες και έτσι δεν μπορέσαμε να ανταλλάξουμε πολλές κουβέντες με την ελβετίδα σωτήρα μας. Προορισμός μας ήταν το Σαν Σαλβαδόρ πρωτεύουσα του Ελ Σαλβαδόρ. Από τη μια είχαμε μια πολύ αμυδρή ανυσηχία αλλά και από την άλλη είμασταν ενθουσιασμένοι γιατι σίγουρα δεν ήταν πολλοί Έλληνες που να έχουν πάει στο Σαλβαδορ (η Μάγια Τσόκλη έχει πάει;). Περίπου στη μέση της διαδρομής ήταν τα σύνορα Γουατεμάλας με Σαλβαδορ, ο οδηγός μας έδωσε να συμπληρώσουμε μια «τουριστική κάρτα» και μετά πήρε την κάρτα μαζί με τα διαβατήρια μας και $10 για να μας τα πάει στον έλεγχο διαβατηρίων όσο εμείς περιμέναμε στο καφε εστιατόριο των συνόρων. Ο χώρος γύρω από το τελωνείο και το μοναδικό εστιατόριο/καφε ήταν γεμάτος απο ανταλλακτες χρημάτων και γυναίκες που πουλούσαν φαγητά και ποτά. Ήταν Σαλβαδοριανές γιατί φορούσαν δυτικά ρούχα το μόνο που τις έκανε να ξεχωρίζουν είναι η δαντελοτές ποδιές που φορούσαν πάνω απο τα τζίν τους. Ξαναμπήκαμε στο λεωφορείο και συνεχίσαμε τη διαδρομή μας στο Σαλβαδόρ.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: