Αναρτήθηκε από: theoharis | Αυγούστου 19, 2003

San Cristóbal de las Casas, γενικώς

Το San Cristóbal είναι η πιο «ονειρεμένη» πόλη του Μεξικού που πήγαμε. Χτισμένο σε οροπέδιο και περιστοιχισμένο από βουνά που είναι μονίμως σκεπασμένα με ένα λεπτό στρώμα σύννεφων δίνοντας τους μια άλλη γοητεία. Με τους φαρδιούς πλακόστρωτους δρόμους και τα διόροφα σπίτια με εσωτερικές αυλές, είναι κλασσικό παράδειγμα αποικιακής πόλης, σαν τις Oaxaca, Antigua, Leon και Granada. Η ιδιαιτερότητα της έγκειται στους ινδιάνους κατοίκους της που διατηρούν πολύ έντονα τον παραδοσιακό τρόπο ζωής τους. Στη κεντρική πλατεία της πόλης (zocalo), δεσπόζει ένας τεράστιος ξύλινος σταυρός που δημιουργεί μια ατμόσφαιρα μυστηρίου μαζί με τα συννεφιασμένα βουνά γύρω από την πόλη.Εκτός από ινδιάνους έχει αρκετούς τουρίστες όλων των ειδών, από κυριλέ Αμερικάνους, Γερμανούς και Γάλλους, μέχρι τσούρμα ολόκληρα μεσηλίκων Ιταλών αναρχοαυτόνομων σε μόνιμη «νιρβάνα» από τα τοπικά «προϊόντα».Επίσης είχε μανουτσαους [1]και μανουτσάουσες όλων των εθνικοτήτων που ήταν εύκολο να τους ξεχωρίσεις από τα ινδιάνικα χρωματιστά πουλόβερ που αγοράζανε όλοι από το zocalo της πόλης. Εκτός από ζιπουνάκια μπορούσες να δοκιμάσεις αυθεντικές Μεξικάνικες γεύσεις (ανάλογα του πόσο γενναίος ένιωθες) από πλανόδιους μάγειρες («βρώμικο» Mexican style), να αγοράσεις είδη χειροτεχνίας που πουλάγανε συνήθως μικρά παιδάκια (αντι για χαρτομάντηλα) και να σου γυαλίσουν τα παπούτσια οι λούστροι.Η πόλη έχει μια τόσο έντονη προσωπικότητα που μπορεί να επιβληθεί σε όλους αυτούς τους επισκέπτες και να τους μαγέψει. Νιώθεις ότι περπατάς μέσα σε ένα από τα μυθιστορήματα του Marces ή της Alliente.Λόγω του υψομέτρου (2100μ) έκανε «δροσούλα», παρόλο ότι ήμασταν μέσα στο κατακαλόκαιρο, εξ ου και οι εσπευσμένες αγορές πανωφοριών από τους ινδιάνους.Στο San Cristóbal βρίσκεται και η μεγαλύτερη αγορά της περιοχής, αυτό σημαίνει ότι οι ινδιάνοι όλων των γύρω χωριών έρχονται εκεί για να πουλήσουν την πραμάτεια τους (κεφαλοχώρι δηλαδή).

Οι Ισπανοί όταν κατέκτησαν την ευρύτερη περιοχή για να μπορούν να ξεχωρίζουν τους ινδιάνους από τα διάφορα χωριά (και έτσι να ξέρουνε ποιοι τους αντιστάθηκαν και ποιοι τους βοήθησαν) επέβαλαν σε κάθε χωριό ένα συγκεκριμένο ενδυματολογικό κώδικα. Εκεί μπορεί να δει κανείς την πλήρη ενδυματολογική γκάμα από όλα τα χωριά της περιοχής. Για παράδειγμα οι κάτοικοι της Chamula φορούσαν μαύρο παντελόνι με άσπρο πόντσο για τους άντρες και μαύρη υφαντή φούστα με φαρδιά κόκκινη ζώνη και άσπρο πανωφόρι για τις γυναίκες. Σε αντίθεση με τους κατοίκους του Zinacantán που τα ρούχα τους είχαν έντονα χρώματα και οι γυναίκες φορούσαν μπλούζες κεντημένες με πολύχρωμα λουλούδια.
 

[1] Manu Chao: Γαλλοισπανός τραγουδιστής το χιτ του οποίου Me gustas tu, έφερε στο ευρύ κοινό τον ήχο της Λατινικής Αμερικής και έγινε το soundtrack του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: