Αναρτήθηκε από: theoharis | Αυγούστου 5, 2003

Ciudad Juarez

Το Juarez έχει πάρα πολύ κακή φήμη για αρκετούς λόγους. Καταρχήν ως βασικό πέρασμα στην αμερικανο-μεξικανική μεθόριο είναι αυτομάτως και σημείο διακίνησης ναρκωτικών. Μαζί με τα drogas έρχονται και όλα τα υπόλοιπα, εγκληματικότητα, πορνεία κλπ κλπ. Τα τελευταία χρόνια έχει ανακαλυφθεί μεγάλος αριθμός δολοφονημένων γυναικών στην ευρύτερη περιοχή της πόλης. Πολλοί λένε ότι είναι θύματα της μαφίας, άλλοι ότι είναι κάποιος serial killer. Το γεγονός ότι το επίσημο κράτος δεν πολυασχολείται με το θέμα έχει εξοργίσει την τοπική κοινωνία αλλά και οργανώσεις προστασίας των δικαιωμάτων των γυναικών στις ΗΠΑ.

Όλα αυτά τα ωραία λοιπόν χάσαμε με το να πάμε κατευθείαν στο σταθμό υπεραστικών λεωφορείων εκτός πόλεως και να μην δούμε το κέντρο της.

Εκεί η κατάσταση ήταν σαφώς καλύτερη από το El Paso, υπήρχε κάποια οργάνωση και σχετική καθαριότητα. Στον σταθμό αυτό όπως και σε όλους τους σταθμούς λεωφορείων του Μεξικού που επισκεφθήκαμε επικρατούσε κάποια στοιχειώδης τάξη (με την καλή έννοια).

Εδώ μας ξανά-έλεγξαν τα πράματα με τον εξής άκρως ενδιαφέρον τρόπο:

Πάνω σε κάθε τραπέζι τελωνειακού ελέγχου έχει κάτι που μοιάζει με επιτραπέζιο φανάρι δρόμου με πράσινο και κόκκινο λάμπα. Ο τελωνειακός ζητάει από κάθε επιβάτη να πατήσει ένα κουμπί μπροστά από τη συσκευή. Μόλις το είδα αυτό σκέφτηκα: «καλά τόσο τεμπέληδες είναι που ούτε το κουμπί δεν πατάνε;». Η πραγματικότητα όμως είναι ακόμα πιο αστεία. Το κουμπί αυτό είναι ένα είδος τελωνειακής λοταρίας: αν ανάψει πράσινο περνάς χωρίς έλεγχο, αν είναι κόκκινο σε ψάχνουνε. Ο λόγος που δεν το πατάνε το κουμπί οι ίδιοι οι τελωνειακοί υποθέτω είναι για να σου δώσουνε τη χαρά του τζόγου! Περιττό να σας πω ότι το λόγο ύπαρξης του όλου συστήματος τον έμαθα πολύ αργότερα από μια κοπέλα του Dragoman την οποία κοκκίνισε το σύστημα. Εμάς και όλους τους συνεπιβάτες μας μας πέρασε στο ντούκου γιαυτό και δεν μπόρεσα να καταλάβω από μόνος μου το λόγο ύπαρξης του.

Το λεωφορείο ήταν πολύ καλύτερο από ότι περιμέναμε, αρκετά άνετο πολυτελές και οργανωμένο! Με την τουαλέτα του, τις οθόνες για να παίζει ταινίες και τις αρκετά άνετες θέσεις. Τύφλα να έχουν τα ΚΤΕΛ, βέβαια για να είμαι δίκαιος έχω πολύ καιρό να ταξιδέψω με ΚΤΕΛ και δεν είχα λόγο να προσέξω πως είναι τα λεωφορεία τους. Έκτοτε έχω προσέξει ότι και αρκετά ΚΤΕΛ που κάνουνε μεγάλες αποστάσεις είναι πολύ καλής ποιότητας.

Αφού δώσαμε τα μπαγκάζια μας στον οδηγό και μας έδωσε τις σχετικές αποδειξούλες (όπως στα αεροπλάνα), κάτσαμε στις θέσεις μας (που ήταν αριθμημένες) και αρχίσαμε να ηρεμούμε. Bienvenidos a Mexico!

Νιώσαμε ότι το ταξίδι μας τώρα αρχίζει πραγματικά!

Το λεωφορείο έφυγε από το σταθμό και μετά μια σχετικά σύντομη διαδρομή σε κατοικημένες περιοχές μπήκε στον μεγάλο αυτοκινητόδρομο με κατεύθυνση την πόλη της Chihuahua, πρωτεύουσα της ομώνυμης πολιτείας και γενέτειρα που Pancho Villa, άλλου ένα εθνικού ήρωα του Μεξικού.

Εδώ πρέπει να σας πω ότι τα λεωφορεία είναι το βασικό μέσο μεταφοράς των Μεξικάνων γι’ αυτό και είναι τόσο οργανωμένα και διαδεδομένα. Υπάρχουν 2-3 διαφορετικές τάξεις λεωφορείων για τους πιο πολλούς προορισμούς, ανάλογα τις ανέσεις που προσφέρει το όχημα, τις στάσεις που κάνει αλλά προπάντων από πιο δρόμο θα πάει. Αν ας που πούμε πάει από τους κυριλέ αυτοκινητοδρόμους (αντίστοιχους της Αττικής Οδού), είναι πιο ακριβό το εισιτήριο, αλλά από την άλλη είσαι σίγουρος ότι δεν θα σε ληστέψουν οι banditos των αυτοκινητοδρόμων που λυμαίνονται μερικές λιγότερο προστατευμένες οδικές αρτηρίες. Στην έρευνα που κάναμε πριν το ταξίδι βρήκαμε ότι η διαδρομή στην οποία ήμασταν τώρα ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς για τους ληστές, αλλά όχι στον αυτοκινητόδρομο που ήμασταν εμείς, στον δευτερεύοντα δρόμο που πήγαινε παράλληλα με αυτόν.

Με αυτές τις σκέψεις ξεκίνησε και η πρώτη ταινία της ημέρας, Ο Κόμης Μοντεχρίστος. Μετά την ένταση της ημέρας ήταν σκέτη απόλαυση να χαλαρώνουμε βλέποντας την ταινία, δεν είναι κάποιο αριστούργημα της έβδομης τέχνης αλλά περνάει ο χρόνος ευχάριστα.

Κοιτώντας έξω από το παράθυρο είδαμε το ηλιοβασίλεμα στο σχεδόν έρημο τοπίο με τα σύννεφα της βροχής να μαζεύονται και στο βάθος του ορίζοντα να πέφτουν κεραυνοί. Ήταν ακριβώς όπως μερικές φωτογραφίες που δείχνουν κεραυνούς στην έρημο.

Πολύ εντυπωσιακό, όπως εντυπωσιακή ήταν και η βροχή που άρχισε πολύ σύντομα να πέφτει καταρρακτωδώς στο λεωφορείο, αλλά ο οδηγός δεν φάνηκε να πτοείται!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: