Κατά μήκος του ποταμου Rio Grande (Rio Bravo για τους Μεξικάνους) που αποτελεί και την Αμερικανό-Μεξικανική μεθόριο υπάρχει μια σειρά από δίδυμες πόλεις, μια από κάθε πλευρά των συνόρων. Αυτές οι πόλεις αποτελούν εκτός από συνοριακά περάσματα σημαντικά οικονομικά κέντρα.

Από τη Μεξικανική πλευρά συσωρεύονται οι δύστυχοι προσπαθώντας να περάσουν τον ποταμό Rio Grande και να φτάσουν στο αμερικάνικο όνειρο. Από την άλλη πλευρά η Μεξικάνικη κυβέρνηση έχει θεσπίσει την ζώνη των 10 μιλίων από τα σύνορα στην οποία μπορούν να περάσουν ελεύθερα οι Αμερικάνοι χωρίς πολλά πολλά. Τι θα μπορούσε να κάνει ο «πλούσιος» βορειοαμερικάνος 10 μόνο μίλια από τα σύνορα; Σύμφωνα με τις διαφημίσεις που είδαμε και τις πληροφορίες που συλλέξαμε, έρχονται να αγοράσουν φτηνά φάρμακα χωρίς συνταγή γιατρού αλλά και να φτιάξουν τα δόντια τους σε φτηνούς οδοντιάτρους (για άλλες ιατρικές ειδικότητες δεν είδα τίποτα)

Τα δύο μεγαλύτερα περάσματα είναι στην San Diego – Tijuana (διάσημο από πολλές ταινίες) στις ακτές του Ειρηνικού και στο El Paso – Ciudad Juarez στη μέση του πουθενά.

Ciudad για τους ισπανομαθείς σημαίνει πόλη, Πόλη του Juarez λοιπόν. Juarez είναι ένας από τους εθνοπατέρες του Μεξικού.

Το τραίνο εφτάσε στο El Paso με αρκετή καθυστέρηση, στην Αμερική μας είπαν οτι οι εμπορικές αμαξοστοιχίες έχουν πάντα προτεραιότητα στο σιδηροδρομικό δίκτυο. Έτσι τα επιβατηγά τραίνα δεν φημίζονται για την ακρίβεια τους αφού και το πιο γρήγορο intercity μπορεί ανά πάσα στιγμή να κολλήσει πίσω από κάποιο καρβουνιάρη, ο ορισμός του slow travel λοιπόν. Αυτή είναι και η αιτία που οι ταξιδιώτες των τραίνων στην Αμερική τα προτιμούν για άλλους λόγους, όπως ο φόβος των αεροπλάνων (η 11^η Σεπτεμβρίου συνέβαλε πολύ σε αυτό).

Στον σιδηροδρομικό σταθμό του El Paso μας περίμενε ο Rudy ο ηλικιωμένος gringo[1] σοφέρ από το πρακτορείο για να μας πάει στο σταθμό των λεωφορείων. Για κακή μας τύχη επειδή αργήσαμε να φτάσουμε στο El Paso χάσαμε το τελευταίο λεωφορείο που θα μας πήγαινε κατευθείαν από την Αμερικάνικη πλευρά των συνόρων (El Paso δηλαδή) στον προορισμό μας για σήμερα που ήταν η Chihuahua στο Βόρειο Μεξικό. Έτσι o Rudy μας είπε ότι έπρεπε να πάρουμε ένα τοπικό λεωφορείο από το El Paso στον σταθμό λεωφορείων του Juarez και από εκεί να προλάβουμε το τελευταίο υπεραστικό λεωφορείο της ημέρας για την Chihuahua. Αν έπρεπε να το κάνω αυτό τώρα δεν θα είχα κανένα πρόβλημα, αλλά ήταν ακόμα οι πρώτες μέρες του ταξιδιού μας, νέα χώρα, νέα ήπειρος, νέος κόσμος (ο Τρίτος), νέος εξοπλισμός και νέα ρούχα (γεμάτα τσέπες, τσεπάκια να περιέχουν όλα τα πολύτιμα αντικείμενα μας).

Ο τύπος μας άφησε στο σταθμό λεωφορείων του El Paso, για να πάρουμε το τοπικό για το Juarez και έφυγε. Μείναμε να κοιτάμε αυτό το κακομοιριασμένο κτίσμα με ένα ψωρολεωφορείο απέξω. Μαζέψαμε την πραμάτεια μας και κινήσαμε για το κτίριο των εισητηρίων. Με το που μπήκαμε μέσα νιώσαμε σαν την μύγα μες το γάλα, σαν την σκηνή στο Desperado [2] όπου εν μέσω σκοτωμού στο Μεξικάνικο μπαρ μπαίνει μια παρέα αθώα κολλεγιόπαιδα. Κολλεγιόπαιδα μπορεί να μην ήμασταν, αλλά τους ντόπιους ποσώς τους ενδιέφερε. Νιώσαμε όλα τα μάτια πάνω μας, να μας σκαναρουν από τα νύχια την κορυφή (αφού οι πιο πολλοί κάθονταν με σκυμμένο το κεφάλι και το πρώτο που αντίκριζαν ήταν τα δυτικά παπούτσια εκστρατείας μας). Η σχετικά μικρή αίθουσα ήταν γεμάτη κόσμο, με τους μπόγους και τις πραμάτειες τους. Πρέπει να ήταν chicanos [3] που γυρνούσαν στην πατρίδα με τα δώρα, κουβαλούσαν από γιγάντιες κούτες με ηλεκτρικές συσκευές μέχρι κότες. Η Ματίνα με το που μπήκαμε με σκούντισε για να μου δείξει κάτι «καταπληκτικές» φιδίσιες καουμπόικες μπότες με ασορτί ζώνη που φορούσε ένας ντόπιος λέγοντας ότι επιτέλους βρήκε κάτι ενδιαφέρον να αγοράσει! Όπως θα βλέπαμε καθημερινά από εδώ και στο εξής, αυτά τα αξεσουαρ σε συνδυασμό με τζιν παντελόνι και καουμπόικο καπέλο αποτελούν το καθημερινό ντύσιμο των Μεξικάνων. Παρόλο που ήμασταν ακόμα στις ΗΠΑ κανείς δεν μιλούσε αγγλικά, ήταν σαν να είχαμε ήδη μπει στο Μεξικό.

Αν και δεν έχω πάει εκεί δεν θα πρέπει να απέχει πολύ από μεθοριακά περάσματα στην Ελληνο-Αλβανική μεθόριο σε ώρα αιχμής.

Προσπαθώντας να ακολουθήσουμε πιστά όλα όσα είχαμε διαβάσει στους οδηγούς για το πώς μπορεί να προστατευθεί κανείς από κλοπές επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο, έχοντας τα μάτια μας στα σακίδια μας που μπήκανε στην μπαγκαζιέρα. Κοιτώντας το ρολόι είδαμε ότι δεν είχαμε και πολύ καιρό για να προλάβουμε την ανταπόκριση μας για την Chihuahua. Το λεωφορείο ξεκίνησε κάποια στιγμή και μέσα από στενά σκονισμένα δρομάκια γεμάτα κάθε λογής μαγαζιά περάσαμε τον ποταμό και φτάσαμε στο συνοριακό φυλάκιο του Μεξικού.

Κατεβήκαμε όλοι από το λεωφορείο και πήραμε τα πράματα μας. Καθώς ήμασταν οι μόνοι gringos στο λεωφορείο γίναμε αμέσως στόχος ενός «αχθοφόρου» που ευγενικά προσφέρθηκε να μας κουβαλήσει τα σακίδια. Το γεγονός ότι ήταν μισή μερίδα, καχεκτικός και κάποιας προχωρημένης ηλικίας δεν τον πτοούσε ιδιαίτερα στην προσπάθεια του να μας «βοηθήσει» με το αζημίωτο. Μεταφέραμε τις αποσκευές μας σε κάτι τραπέζια όπου μας περίμεναν οι συνοριακοί φρουροί. Οι μόνοι φυσικά που έλεγξαν ήμασταν εμείς, παιδευτήκαμε να ξεκλειδώσουμε όλα τα λουκέτα από τα σακίδια για να τα ανοίξουμε, αλλά οι τελωνειακοί δεν αγχωνόντουσαν (εδώ είναι Μεξικό!), ο μόνος που δυσανασχετούσε ήταν ο οδηγός του λεωφορείου και οι υπόλοιποι επιβάτες που είχαν εντωμεταξύ ξαναπάρει τις θέσεις τους στο λεωφορείο.

Ο τελωνιακός αφού ψαχούλεψε νωχελικά τα πράματα μας, μας έκανε νόημα να προχωρήσουμε, έτσι απλά (που να ξέραμε ότι αργότερα αυτό θα μας έβαζε σε μπελάδες).

Ανεβήκαμε πάλι στο λεωφορείο το οποίο αναχώρησε για τον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων της πόλης.

Και όμως το τραίνο αυτό καθεαυτό ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό, αρκετά μοντέρνο και οικονομικό σε χρήματα (γιατί σε χρόνο σίγουρα όχι). Καταρχήν είναι όλο διόροφο, μοιάζει λίγο οπτικά στα γαλλικά RER, μόνο που έχει αυτό το retro look αλουμινίου.

Το πιο εντυπωσιακό του κομμάτι είναι το βαγόνι που λέγεται “observation deck”, και το οποίο στον πάνω όροφο έχει τεράστια παράθυρα που ουσιαστικά σχηματίζουν ένα θόλο για να βλέπει κανείς προς τα έξω. Επίσης οι καρέκλες του έχουν τοποθετηθεί με θέα προς τα έξω, όλα τα σκέφτηκαν!

Καθώς οι πιο πολλοί επιβάτες του είναι slow travelers, η Amtrak δίνει έμφαση σε αντίστοιχες υπηρεσίες, έτσι διαβάσαμε ότι όταν το τραίνο περνάει μέσα από κάποιο εθνικό δρυμό, ένας από τους δασονόμους του δρυμού ανεβαίνει στο τραίνο και κάνει διάλεξη στο “observation deck”.

Βέβαια μια άλλη αιτία που οι ταξιδιώτες των τραίνων στην Αμερική τα προτιμούν είναι και ο φόβος των αεροπλάνων (η 11η Σεπτεμβρίου συνέβαλε πολύ σε αυτό), όμως στο τραίνο είδαμε πολλούς μποέμ τύπους και ανθρώπους που για τα αμερικανικά δεδομένα δεν ταιριάζουνε στα στεγανά που έχουνε δημιουργηθεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είδαμε συνταξιούχους που πηγαίνουν να δούνε τα εγγόνια τους σε άλλη πόλη, ή και τουρίστες που κάνουν το γύρο της αμερικής με τραίνο. Είναι άλλωστε ενδιαφέρον ότι το site της Amtrak είναι στα αγγλικά, ισπανικά και γερμανικά (!!!)

Είμαστε λοιπόν στο ωραίο μας το τραίνο και πηγαίνουμε στο El Paso, το οποίο εκτός από γήπεδο στην Αθήνα, είναι και μια συνοριακή πόλη στη νοτιοδυτική γωνία (tip) του Texas.

Κατά μήκος του ποταμου Rio Grande (Rio Bravo για τους Μεξικάνους) που αποτελεί και την Αμερικανό-Μεξικανική μεθόριο υπάρχει μια σειρά από δίδυμες πόλεις, μια από κάθε πλευρά των συνόρων. Αυτές οι πόλεις αποτελούν εκτός από συνοριακά περάσματα σημαντικά οικονομικά κέντρα.

Από τη Μεξικανική πλευρά συσωρεύονται οι δύστυχοι προσπαθώντας να περάσουν τον ποταμό RioGrande και να φτάσουν στο αμερικάνικο όνειρο. Από την άλλη πλευρά η Μεξικάνικη κυβέρνηση έχει θεσπίσει την ζώνη των 10 μιλίων από τα σύνορα στην οποία μπορούν να περάσουν ελεύθερα οι Αμερικάνοι χωρίς πολλά πολλά. Τι θα μπορούσε να κάνει ο «πλούσιος» βορειοαμερικάνος 10 μόνο μίλια από τα σύνορα; Σύμφωνα με τις διαφημίσεις που είδαμε και τις πληροφορίες που συλλέξαμε, έρχονται να αγοράσουν φτηνά φάρμακα χωρίς συνταγή γιατρού αλλά και να φτιάξουν τα δόντια τους σε φτηνούς οδοντιάτρους (για άλλες ιατρικές ειδικότητες δεν είδα τίποτα)

Τα δύο μεγαλύτερα περάσματα είναι στην San Diego – Tijuana (διάσημο από πολλές ταινίες) στις ακτές του Ειρηνικού και στο El Paso – Ciudad Juarez στη μέση του πουθενά.

Ciudad για τους ισπανομαθείς σημαίνει πόλη, Πόλη του Juarez λοιπόν. Juarez είναι ένας από τους εθνοπατέρες του Μεξικού.

Το τραίνο εφτάσε στο El Paso με αρκετή καθυστέρηση, στην Αμερική μας είπαν οτι οι εμπορικές αμαξοστοιχίες έχουν πάντα προτεραιότητα στο σιδηροδρομικό δίκτυο. Έτσι τα επιβατηγά τραίνα δεν φημίζονται για την ακρίβεια τους αφού και το πιο γρήγορο intercity μπορεί ανά πάσα στιγμή να κολλήσει πίσω από κάποιο καρβουνιάρη, ο ορισμός του slow travel λοιπόν.

Αν δεν κάνω λάθος η ιδέα είναι τα διαστημικά οχήματα να απογειώνονται απο το Miami, να ελέγχονται από το Houston και να προσγειώνονται στην California. Αν προσέξει κανείς θα δει ότι και τα τρία αυτά κέντρα είναι χοντρικά στο ίδιο γεωγραφικό μήκος…κάτι που δεν είναι τυχαίο.

Έχοντας επισκεφθεί και το αντίστοιχο κέντρο-μουσείο στη Μόσχα, το προφανές συμπέρασμα είναι ότι οι αμερικάνοι είναι μανούλες στην διαφήμιση (λες και περιμένατε εμένα να σας το πω…).

Το συγκεκριμένο μουσείο και όλοι οι χώροι που μπορεί να επισκεφθεί το κοινό έχουν σαν αποκλειστικό σκοπό την διαφήμιση των επιτευμάτων της NASA και την δημιουργία ενός αισθήματος εθνικής υπερηφάνειας για τα επιτεύματα της…. μην με παρεξηγείτε δεν υπονοώ ότι αυτό είναι κακό, και εμείς τα ίδια δεν θα κάναμε/κάνουμε;

Για κάποιον που μεγάλωσε διαβάζοντας βιβλία με αστροναύτες, το να πάω στην NASA, ήταν μεγάλη χαρά…βέβαια ο χώρος είναι τεράστιος και οι δραστηριότητες πολλές και εκπαιδευτικές.

Ανάμεσα σε διάφορα διαστημικά οχήματα:

είδαμε και την πιο ακριβή τουαλέτα στο γαλαξία (γιατί είναι εκτός του κόσμου/πλανήτη μας):

Καθώς και την παλιά αίθουσα ελέγχου:

Προς την οποία ειπώθηκε το: “Houston we have a problem”

Παρακολουθήσαμε επίσης και μερικές επιδείξεις, οι οποίες βέβαια είχανε σαν κεντρικό στόχο κυρίως τα άπειρα παιδιά που ήταν εκεί:

Συνολικά μια ευχάριστα κουραστική μέρα με τους αστροναύτες!

Από τη μία έχουμε το τρελό jetlag, από την άλλη η αδρεναλίνη τρέχει στις φλέβες μας για την αρχή της μεγάλης μας περιπέτειας.

Για καλή μας τύχη προσγειωθήκαμε 5μμ τοπική ώρα, έτσι ώστε να έχουμε μόνο 5-6 ώρες μέχρι την ώρα του ύπνου…

Δεδομένου ότι είχαμε κάποια πράγματα να αγοράσουμε πριν μπούμε στο Mexico, πήγαμε μια βόλτα στο Galleria ένα τεράστιο mall. Είμαι σίγουρος ότι κατέχει κάποιο τίτλο ως mall, μεγαλύτερο/ψηλότερο, βαθύτερο/κλπ όμως μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή τι ακριβώς είναι.

Η πρώτη γεύση από αμερική φυσικά είναι ότι κατά πάσα πιθανότητα φαίνονται όλα τόσο γνωστά και προσιτά γιατί τα έχεις δει στις ταινίες… Πήγαμε για φαγητό σε ένα tex-mex εστιατόριο στο food court του mall, έτσι για να μπαίνουμε στο πνεύμα…ανοίξαμε και το “λογαριασμό” με την κατανάλωση margueritas…Και ξαφνικά κατέβηκαν τα ρολά….μας πρόλαβε το  jetlag…και γυρίσαμε σκουντουφλώντας στο ξενοδοχείο.

Ως γνωστόν everything is big in America, πόσο μάλλον στο Texas…στο κρεβάτι μπορούσαμε να κοιμηθούμε (και οι δύο), οριζόντια αλλά και κάθετα…

Καθώς είμασταν σχεδόν 1 χρόνο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, πολλοί ντόπιοι είχανε κάποια συναίσθηση του τι είναι το “Greece”. Η σερβιτόρα μας στο πρωινό ενθουσιάστηκε ιδιαίτερα όταν έμαθε από την Ελλάδα…μουρμούραγε συνέχεια: “Mmmm Greece, yeah…”

Καθώς τρώγαμε το πρωινό μας εμφανίστηκαν και δύο αστυνομικοί (…όπως στα έργα), με τις σκούρες μπλε στολές και όλα τα σύνεργα στη ζώνη, για να φάνε από τον πρωινό μπουφε…

Όπως σας είπα και πιο πριν…..ακριβώς όπως στις ταινίες (just like the movies!)