Με το που μπήκαμε στην Νικαράγουα ο δρόμος μετατράπηκε σε πραγματικό χωματόδρομο/καρόδρομο. Μου θύμισε δρόμο για απόμερη παραλία σε Ελληνικό νησί, ή κεντρική οδική αρτηρία της Μυκόνου (κακίες κακίες).

Λίγο μετά τη διασταύρωση για την Leon ο δρόμος έγινε καλός και επιτέλους το λεωφορείο ανέπτυξε μια αξιοπρεπή ταχύτητα. Ο σταθμός λεωφορείων στην Managua, ήταν σε ένα προάστιο, όπως και στη Guatemala City. Εδώ υπήρχε ένας φράχτης για να προστατεύσει το λεωφορείο και τους επιβάτες του από τις ορδές των παρατρεχάμενων που περίμεναν απ’ έξω, βέβαια ο χώρος σον οποίο μας άφησαν ήταν πολύ μικρός και επικρατούσε συνωστησμός. Μικροπωλητές, ταξιτζήδες, ξεναγοί και κράχτες για ξενοδοχεία δημιουργούσαν μια κακοφωνία και έναν απίστευτο πανικό. Κάπου εκεί αποχαιρετιστήκαμε με τα κορίτσια καθώς αυτές δεν βιαζόντουσαν και θα μένανε λίγες μέρες παραπάνω στη Managua. Εμείς πήραμε έναν ταρίφα για να μας πάει στο σταθμό των publicos.

Publicos είναι κάτι ανάμεσα σε αγοραίο και λεωφορείο, καθώς είναι μικρά λεωφορειάκια που ξεκινάνε για τον προορισμό τους μόλις γεμίσουν ή μόλις ο οδηγός αποφασίσει ότι τον συμφέρει η κούρσα.  Φτάνοντας στην Granada είχε έναν αέρα ξεπεσμένης μεγαλοπρέπειας, κάπως έτσι πρέπει να είναι και η Αβάνα στην Κούβα. Μόνο που εδώ πολύ πρόσφατα είχαν γίνει σφοδρές μάχες ανάμεσα στους Σαντινίστας και τους αντιπάλους τους. Σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος της χώρας η Granada ήταν συντηρητική και αυτό είχε ως συνέπεια να διεξαχθούν σφοδρές οδομάχιες ανάμεσα στους ντόπιος και τους Σαντινίστας.

Για άλλη μια φορά διαπιστώσαμε ότι είχαμε πάει τη μη τουριστική εποχή καθώς η πόλη είχε ελάχιστους τουρίστες, οι πιο πολλοί από τους οποιούς έμεναν στα 2-3 κυριλέ ξενοδοχεία της πόλης γύρω από την κεντρική πλατεία ή στο φτηνό και περιποιημένο hostel στο οποίο διαλέξαμε να μείνουμε εμείς.

Ο ιδιοκτήτης του hostel δεν έκρυβε την συμπάθεια του προς τον παλιό ηγέτη των Santinistas Daniel Ortega, ο οποίος μάθαμε ότι έχασε την πρωθυπουργία για διάφορα σκάνδαλα οικονομικής και σεξουαλικής φύσης (μας είπαν κάτι για σχέση με μια «ξαδελφούλα» του). Εκτός από τα πολύχρωμα χρώματα των επίπλων και των τοίχων το Hospedaje Central, είχε και αρκετές αφίσες του Daniel κρεμασμένες σε τοίχους και ταβάνια.

Σε αποικιακό στυλ με το μπαρ/εστιατόριο στην είσοδο και τα δωμάτια στο βάθος, γύρο από το αίθριο στο οποίο λιάζονταν διάφορες γάτες, ήταν φτηνό καθαρό και πολιτισμένο, ο πολύχρωμος διάκοσμος έδινε μια νότα κεφιού και ξενοιασιάς.

Η Granada είναι η πρώτη πρωτεύουσα των Ισπανών στον Νέο Κόσμο και η παλαιότερη αποικιακή πόλη που υπάρχει μέχρι σήμερα. Έχει έναν άλλο σοφιστικέ αέρα που θυμίζει Ισπανία, τα κτίρια οι εκκλησίες και η ρυμοτομία της πόλης έχουνε μείνει ίδια από τη μέρα που έφυγαν οι Ισπανοί. Οι κάτοικοι είναι φιλόξενοι και με μια εμφανή επιθυμία να ζήσουν τη ζωή τους μετά από χρόνια εμφυλίου πολέμου και δυστυχίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι γυρνάνε κάθε βράδυ στα μπαρ και στα εστιατόρια, είναι πολύ φτωχοί για κάτι τέτοιο, απλά νιώθεις μια θετική ενέργεια στην ατμόσφαιρα.

Τα πιο πολλά σπίτια ήταν μέχρι 2 ορόφους με το σαλόνι στο ισόγειο, τα παράθυρα και οι πόρτες συνήθως ανοικτές έτσι ώστε να μπορεί κανείς να δει ελεύθερα μέσα στα σπίτια. Όλα είχαν κουνιστές πολυθρόνες τις οποίες οι ένοικοι των σπιτιών χρησιμοποιούσαν μετά μανίας. Πολλοί λόγω ζέστης βγάζανε τις κουνιστές τους πολυθρόνες έξω από το σπίτι στο πεζοδρόμιο και συνεχίζανε φανατικά το κούνημα.

Κάναμε μια βόλτα στην πόλη και γρήγορα ανακαλύψαμε σωρεία internet café και τηλεφωνάδικων, πράγμα που σημαίνει ότι η πόλη έχει μεγάλη τουριστική κίνηση. Η άλλη πρωτοτυπία της πόλης, που δεν είδαμε σε αυτή την έκταση πουθενά αλλού, ήταν μεσιτικά γραφεία για τουρίστες. Παντού είδαμε αφίσες και διαφημίσεις για επενδυτικές ευκαιρίες για αγορά γης στη χώρα. Όσοι ψάχνετε για επενδυτικές ευκαιρίες τρεχάτε!

Ο Μοναχικός Πλανήτης έλεγε ότι έπρεπε οπωσδήποτε να δοκιμάσουμε τους χυμούς και τη σπεσιαλιτε των «περιπτέρων» στην κεντρική πλατεία της πόλης, μάλιστα πρότεινε ένα συγκεκριμένο περίπτερο στην βορειοδυτική γωνιά της πλατείας. Σε ποτήρια που δεν είμαι σίγουρος πόσο καλά πλύθηκαν ήπιαμε έναν γευστικότατο χυμό από εξωτικά φρούτα και δοκιμάσαμε το vigoron τοπική σπεσιαλιτέ που ήταν ψιλοκομμένο κριτσανιστο χοιρινό (με την πέτσα) πάνω σε λάχανο τουρσί. Εμένα μου άρεσε πολύ, η Ματίνα μάλλον άφησε την υγιεινή του μέρους να επηρεάσει την γεύση της! Έτσι έφαγα διπλή μερίδα…μιαμ μιαμ

Ο προορισμός μας για τη ημέρα ήταν το Don Carlos ένα καραβαν σαράι στην κυριολεξία σε κάποιο προάστιο της πόλης. Το λεωφορείο πάρκαρε σε ένα περιφραγμένο προάυλιο και όλοι οι επιβάτες έτρεξαν να πιάσουν δωμάτιο στην «ρεσεπτιον» – ο Θεός να την κάνει ρεσεπτιον – του άθλιου αυτού ξενοδοχείου.

Βασικά ήταν ένα παλιό τραπέζι γραφείου με έναν τύπο απο τη μια πλευρά και τα κλειδιά των διαθέσιμων δωματίων αραδιασμένα πάνω. Μόλις πλήρωνες έπαιρνες και απο ένα κλειδι και κατευθυνόσουν πανευτυχής (;) στο δωμάτιο σου.. Τα $30 που πληρώσαμε γιαυτό το δωμάτιο ήταν παραπάνω από πολλά, όμως δεν υπήρχε πιθανότητα να πάμε σε άλλο κατάλυμα καθώς το λεωφορείο έφευγε πολύ νωρίς την άλλη μέρα, ήταν ήδη αργά και ήμασταν σε μια πόλη που δεν ξέραμε.

Καθώς οι 2 ελβετιδές σωτήρες μας ήταν και αυτές μόνες τους, είπαμε να πάμε όλοι μαζι κάπου για βόλτα και φαγητό. Αφήσαμε τα σακίδια μας στα δωμάτια και βγήκαμε στο δρόμο. Βρήκαμε ένα ταξί και του είπαμε να μας πάει κάπου να φάμε, μας πήγε σε μια περιοχή με πολλά εμπορικά κέντρα που ήταν τελείως American style. Κάτι σαν λατινοαμερικάνικη έκδοση του Village Park Ρέντη, με ένοπλους φρουρούς. Η ειδοποιός διαφορά των ένοπλων φρουρών εδώ από το Μεξικό δεν είναι ο αριθμός τους (και εκεί είχε παντού), αλλά το γεγονός ότι εδώ είχανε αρκετά μοντέρνα αμερικάνικα πολυβόλα (Μ-16) που ρίχνουνε μια μια τις σφαίρες, αντί τις μπακατέλες τις αμερικανικής αστυνομίας από τη δεκαετία του ’60 που ρίχνουνε πολλά σκάγια μαζί και όποιον πάρει ο χάρος, που είχανε στο Mexico.

Η καλή κοινωνία της πόλης πρέπει να πήγαινε εκεί για βόλτες και για περατζάδα, με τα αμερικάνικα αυτοκίνητα τους. Προς απογοήτευση μας δεν είχε κάποιο εστιατόριο με τοπικό χρώμα για να φάμε, οπότε καταλήξαμε στο food court του εμπορικού κέντρου (mall!) με όλα τα ταχυφαγεία.

Ήμασταν όλοι ζαβλακωμένοι από το ταξίδι οπότε φάγαμε το βαρετό φαγητό μας και αναζητήσαμε τον ταρίφα της επιστροφής. Πίσω στο χάνι μας, κλειδώσαμε την πόρτα και βάλαμε και μια καρέκλα από πίσω για να μην ανοίγει όπως έχουμε δει να κάνουν στις ταινίες. Δυστυχώς δεν τραβήξαμε αρκετές φωτογραφίες από το δωμάτιο για να έχουμε να το θυμόμαστε.

Την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε πριν το χάραμα για την Νικαράγουα, μέσω Ονδούρας. Το λυκόφως της αυγής μας βρήκε στα ανατολικά της χώρας και ενώ φτάναμε στα σύνορα, Το πορτοκαλί του ουρανού έκανε έναν πολύ εντυπωσιακό συνδυασμό με το γαλάζιο της λίμνης Ilopango που ήταν δίπλα στον αυτοκινητόδρομο.

Στα σύνορα η συνηθισμένη ιστορία, να γράφουμε τα στοιχεία μας στις φόρμες τελωνείου και να δίνουμε $10-20 στον οδηγό για να μας βγάλει την άδεια μετάβασης.

Το λεωρορείο που σε λίγο θα μας μετέφερε ήταν και αυτό εκεί γυαλιστερο, μεγάλο και πολυτελές, επιπέδου Μεξικού θα έλεγα. Πήραμε τα μπαγκάζια μας και κατευθυνθήκαμε για το γκισέ των εισητηρίων όπου μας περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Μπορεί η κατσουφιασμένη υπάλληλος στο γκισέ να μην μιλούσε αγγλικά και τα δικά μας ισπανικά να ήταν χλωμά, ήταν όμως απολύτως αρκετά για να καταλάβουμε ότι για κάποιο λόγο δεν μας άφηνε να ταξιδέψουμε με το λεωφορείο. Κάθε προσπάθεια συνενόησης ήταν μάταιη και μας έκανε νόημα να κάνουμε στην άκρη για να εξηπηρετίσει την ουρά που είχε σχηματιστεί πίσω μας.

Κοίταξα γύρω στη αίθουσα αναμονής μήπως ήταν κάποιος που να μπορούσε να βοηθήσει και  είδα στο βάθος να κάθονται δύο κοπέλες που εμφανώς δεν ήταν ντόπιες, μαλλον βορειοευρωπαίες ήτανε. Πήγα και τις ρώτησα αν μιλούσαν ισπανικά και αν μπορούσαν να μας βοηθήσουν. Δεν ξέρω πως τα είπα όλα αυτά ούτε τι εντύπωση έδωσα, αλλά η μια από τις δύο ελβετίδες (όπως αποδείχθηκε), ήξερε ισπανικά και ήρθε μαζί μου στον γκισε. Εκεί η κατσούφισα υπάλληλος της είπε οτι ο λόγος που δεν μας άφηνε να επιβιβαστούμε είναι γιατί δεν είχε έρθει ακόμα ο υπάλληλος του ταξιδιωτικού πρακτορείο που μας έκλεισε το εισητήριο για να της φέρει να λεφτά που του δώσαμε. Και που να έρθει από σήμερα ήταν η μεγάλη αργία και όλα για όλα ήταν κλειστά. Η κοπέλα που μας είχε κλείσει τα εισητήρια είχε γράψει ένα σημείωμα στα ισπανικά πάνω στα εισητήρια ακριβώς γιαυτή την περίπτωση. Είχα γράψει το τηλέφωνο ενός υπαλλήλου που θα ήταν διαθέσιμος για να βοηθήσει, μόνο που δεν ήταν τόσο διαθέσιμος γιατι βάλαμε τη στριμμένη να τον πάρει τηλέφωνο αλλά δεν απαντούσε. Μετά απο αρκετές αγωνιώδεις προσπάθειες και ενώ η ώρα της αναχώρησης πλησίαζε, εβρέθη ο τύπος και εξήγησε πως έχουν τα πράγματα στην στριμμένη που δέχτηκε να μας βάλει στο λεωφορείο.

Όλο χαρά επιβιβαστήκαμε στο υπερπολυτελές (για τα τοπικα δεδομένα), λεωφορείο. Όπως και στους Μεξικάνους συναδέλφους του, είχε άνετες θέσεις και τηλεοράσεις για την προβολή ταινιών. Οι θέσεις μας ήταν αριθμημένες και έτσι δεν μπορέσαμε να ανταλλάξουμε πολλές κουβέντες με την ελβετίδα σωτήρα μας. Προορισμός μας ήταν το Σαν Σαλβαδόρ πρωτεύουσα του Ελ Σαλβαδόρ. Από τη μια είχαμε μια πολύ αμυδρή ανυσηχία αλλά και από την άλλη είμασταν ενθουσιασμένοι γιατι σίγουρα δεν ήταν πολλοί Έλληνες που να έχουν πάει στο Σαλβαδορ (η Μάγια Τσόκλη έχει πάει;). Περίπου στη μέση της διαδρομής ήταν τα σύνορα Γουατεμάλας με Σαλβαδορ, ο οδηγός μας έδωσε να συμπληρώσουμε μια «τουριστική κάρτα» και μετά πήρε την κάρτα μαζί με τα διαβατήρια μας και $10 για να μας τα πάει στον έλεγχο διαβατηρίων όσο εμείς περιμέναμε στο καφε εστιατόριο των συνόρων. Ο χώρος γύρω από το τελωνείο και το μοναδικό εστιατόριο/καφε ήταν γεμάτος απο ανταλλακτες χρημάτων και γυναίκες που πουλούσαν φαγητά και ποτά. Ήταν Σαλβαδοριανές γιατί φορούσαν δυτικά ρούχα το μόνο που τις έκανε να ξεχωρίζουν είναι η δαντελοτές ποδιές που φορούσαν πάνω απο τα τζίν τους. Ξαναμπήκαμε στο λεωφορείο και συνεχίσαμε τη διαδρομή μας στο Σαλβαδόρ.