Ήμασταν αρκετά ψαρωμένοι γι’ αυτό το σκέλος του ταξιδιού γιατί όλοι μας είχανε πρήξει για το πόσο επικίνδυνο είναι το Mexico City και για το τι έπαθε ο μακαρίτης ο γιος του Γιαννίτση. Νομίζω ότι πια η Πόλη του Μεξικού είναι άμεσα συνδεδεμένη στη ψυχοσύνθεση του Έλληνα γονιού με το συγκεκριμένο ατυχές περιστατικό.
Είχαμε διαβάσει και στο Lonely Planet να αποφεύγουμε τα ταξί σκαραβαίους γιατί σε πάνε σε ερημικές γειτονίες και σε ληστεύουν και άλλα τέτοια ευχάριστα. Το μενού φόβου είχαν συμπληρώσει οι συμβουλές μιας φίλης μας λίγο πριν φύγουμε από Ελλάδα για τις δικές της εμπειρίες στην πόλη ένα χρόνο πριν πάμε εμείς.

Με το που φτάσαμε στον σταθμό των λεωφορείων του Mexico City μας πλησίασαν διάφοροι πωλητές και κράχτες ταξί. Ζευτήκαμε τα σακίδια μας και με βήμα ταχύ τους αγνοήσαμε και πήγαμε προς την έξοδο για να βρούμε την ουρά των ταξί. Βασικά εκεί για να μην σε κλέβουν οι κράχτες και οι ταρίφες, πληρώνεις σε ένα “επίσημο” κιόσκι ένα προκαθορισμένο αντίτιμο ανάλογα την περιοχή που θα πας και δίνεις την απόδειξη στον ταξιτζή.
Ο δικός μας ταξιτζής έφτασε μέχρι την ευρύτερη περιοχή του ξενοδοχείου αλλά μετά δεν μπορούσε να το βρει καθώς δεν το ήξερε. Για καλή μας τύχη το είχε ο Lonely Planet, οπότε κατάφερα να τον οδηγήσω εγώ με το Lonely Planet ανά χείρας, derecha και πάλι derecha.
Το ξενοδοχείο Mayaworld όπου μείναμε, ήταν πολύ συμπαθητικό και καθαρό και δίναμε τα μισά λεφτά από τα άλλα που είχαμε πληρώσει ως τώρα στις πιο βόρειες περιοχές. Το μόνο του πρόβλημα είναι ότι ήταν 20 λεπτά από το κέντρο.

Μετά από αρκετή σκέψη αν θα μείνουμε μέσα ή θα βγούμε βόλτα να μας φάνε οι “αντεροβγάλτες”, πήραμε ένα ταξί να μας πάει στην Zona Rosa ένα από τα κεντρικά στέκια της πόλης.
Έκανε αρκετή ζέστη αν και είχαμε πια αρχίσει να προσαρμοζόμαστε στις κλιματολογικές συνθήκες του Μεξικού.

Κάναμε την βόλτα μας στην Zona Rosa που είχε αρκετή κίνηση αλλά όχι τον τρελό τουριστικό χαμό που θα περίμενε κανείς, έμοιαζε με το κέντρο της Θεσσαλονίκης καλοκαίρι. Περπατήσαμε τους πεζόδρομους και χαζέψαμε τα τουριστικά μαγαζιά και εστιατόρια, ήταν εμφανές ότι τα πιο πολλά ήταν φτιαγμένα για Αμερικάνους (και μάλλον από Αμερικάνους). Είπαμε να μην πάμε να φάμε σε κάποιο άγνωστο μέρος (πότε θα ξεψαρώσουμε πια;) και έτσι καταλήξαμε σε ένα από τα εστιατόρια που πρότεινε ο οδηγός μας, το Conditori. Το φαγητό ήταν fusion που σημαίνει ότι για τιμές Λονδίνου πληρώσαμε ΟΚ, αλλά για Μεξικού μας γδύσανε. Σημασία έχει ότι εμείς περάσαμε καλά και ήταν αρκετά καλό το φαγητό.

Μόνο που προς το τέλος είχα αρχίσει να κρυώνω λίγο, καθώς καθόμασταν έξω και μετά τη δύση του ηλίου κάνει αρκετή «δροσούλα». Ψαρωμένοι καθώς ήμασταν πήραμε στο τηλέφωνο τα ράδιο ταξί που μας είχε φέρει για να μας πάρει πίσω στο ξενοδοχείο… Περιττό να σας πω ότι τις πρώτες 10 μέρες στο ταξίδι πληρώσαμε πιο πολλά σε ταξιά από ότι όλους τους υπόλοιπους τρεις μήνες μαζι.

Το μαγαζί αυτό ήταν σε μια μη τουριστική περιοχή και έτσι είδαμε την αληθινή πλευρά της πόλης. Ήταν άκρως κυριλε και αρκετά έρημο από κόσμο, οι υπάλληλοι ήταν εξυπηρετικότατοι όπως θα περίμενε κανείς από ένα τόσο καλό μαγαζί.
Αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση είναι ότι είχε παντού φαρμακεία, Farmacia να δουν τα μάτια σου. Επίσης είχε παντού υπαίθριες καντίνες με φαγήτο.

Με την ομπρελίτσα για να προστατεύουν τα φαγητά και μερικές φορές με καρεκλίτσες για να κάθονται οι πελάτες γύρω από το κουζινάκι του μάγειρα. Αυτό πρέπει να είναι κοινό χαρακτηριστικό σε χώρες του 3ου κόσμου καθώς το είδαμε παντού στην Κεντρική Αμερική, πλην Παναμά (ίσως) καθώς και στην Ν.Α. Ασία.
Έξω από ένα σταθμό του Μετρό σε μια θερμαινόμενη βιτρίνα μιας καντίνας είδα ένα μοσχαρίσιο κεφαλάκι με τορτίλες επάνω του, για να πάρουν γεύση υποθέτω! Είχε πάρα πολύ κόσμο γύρω και γιαυτό δυστυχώς δεν μπόρεσα να το φωτογραφήσω.

Γενικά δεν είχαμε ιδιαίτερο πρόβλημα με το υψόμετρο ή την μόλυνση, ίσως τα Αθηναϊκά μας γονίδια να βοήθησαν σε αυτό. Αν και κάποια στιγμή η κακοφωνία και φασαρία στα διάφορα παζάρια που περάσαμε μας έδωσε στα νεύρα και μας κούρασε.
Είχαμε αρχίσει να ξεψαρώνουμε βλέπετε και έτσι σήμερα κινούμασταν με το Μετρό και στις αγορές που πηγαίναν μόνο ντόπιοι. Πήγαμε στο ξενοδοχείο για να αφήσουμε τα πράματα και μετά να πάμε στο Museo de Antropoligia, το αρχαιολογικό μουσείο της πόλης που είναι για τους πολιτισμούς της Λατινικής Αμερικής ότι είναι το Αρχαιολογικό της Αθήνας για τον Αρχαίο Ελληνικό Κόσμο.

Καθ’ οδόν για το ξενοδοχείο όμως άρχισε να μου βγαίνει μια κούραση και να νιώθω όλο και πιο κουρασμένος αλλά και γενικά άσχημα…
Με το που φτάσαμε στο δωμάτιο μας από τη μια ήθελα να ξεραθώ στον ύπνο, από την άλλη ήξερα ότι αυτή ήταν η μοναδική μας ευκαιρία να δούμε το μουσείο καθότι αύριο ξεκινούσε η εκδρομή με τον Dragoman. Ήμουν σαν ζόμπυ όταν αφήσαμε το ξενοδοχείο, αποφασίσαμε να πάρουμε ένα από αυτά τα τουριστικά λεωφορεία που σου κάνουν ξενάγηση της πόλης και σου επιτρέπου να ανεβοκατεβαίνεις όσες φορές θέλεις. Έτσι πήραμε το λεωφορείο κοντά στο ξενοδοχείο μας με κατεύθυνση το μουσείο. Η Πόλη του Μεξικού έχει μερικές μεγάλες λεωφόρους και αρκετό πράσινο.

Με τις δυνάμεις να με εγκαταλείπουνε φτάσαμε στο μουσείο, όπου μόλις αντίκρισα την είσοδο ένιωσα ένα κύμα αδρεναλίνης να με ξυπνάει, όμως είχα κουράγιο μόνο για το ισόγειο του μουσείου που είναι τα κατ’εξοχήν αρχαία.

Ήμασταν τυχεροί γιατί το μουσείο είχε ξανανοίξει πρόσφατα από μια ριζική ανακαίνιση. Αυτός ήταν και ο λόγος που είχε γίνει μια μεγάλη περιοδεία σημαντικών εκθεμάτων του μουσείου στην δυτική ευρώπη και στην Β. Αμερική την προηγούμενη χρονια, τα είχαμε πετύχει και εμείς στο Λονδίνο

Η παρουσίαση και το στήσιμο του μουσείου είναι ίσως η καλύτερη που έχω δει και νομίζω ότι έχω δει αρκετά. Το μουσείο έχει μια τεράστια εσωτερική αυλή με ένα σιντριβάνι, με τις αίθουσες να περιβάλλουν αυτή την αυλή.
Ίσως στην πολύ έντονη εντύπωση που μου δημιούργησε το μουσείο να βοήθησε και η κατάσταση της υγείας μου. Πρέπει να ψηνόμουν στον πυρετό και είχα πάρει και ασπιρίνη για να μου περάσει, όλο αυτό το εκρηκτικό κοκτέηλ δημιουργούσε μια τρικυμία εν κρανίο αλλά και από την άλλη νόμιζα ότι έβλεπα πουλάκια.

Ένιωθα τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουνε και έτσι αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο. Πρόλαβα όμως και πήρα και ένα βιβλίο από το πανάκριβο, μαγαζί του μουσείου για να θυμάμαι αυτή την επίσκεψη μας μιας και ο φωτισμός αλλά και η κατάσταση μου δεν μου επέτρεψαν να βγάλω πολλές φωτογραφίες.

Λόγω της καταστασης μου δεν περιμέναμε το τουριστικό λεωφορείο αλλά είπαμε να πάρουμε ταξί. Γνωρίζαμε ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν θα ξαναπαίρναμε ταξί σύντομα, έτσι παραβλέψαμε το γεγονός ότι ο τύπος με την αμερικάνικη λιμουζίνα που μας πήγε στο ξενοδοχείο μάλλον μας έγδυσε. Adios tarifas Mexicano!!