Μετά τις άγονες προσπάθειες μου να βρούμε τρόπο να πετάξουμε στην Κούβα ή έστω κάποιο άλλο εξωτικό παράδεισο στην Καραϊβική, αποφασίσαμε να πάμε μέσω ξηράς στον Παναμά και από εκεί να πάρουμε όποια πτήση μας ευλογήσει η Μεγαλόχαρη (έτσι ώστε να ξέρουμε οτι δεν θα πέσει).

Έχοντας γυρίσει απο την λίμνη Atitlan με βελτιωμένη υγεία μείναμε σε ένα σαφώς χειρότερο ξενοδοχείο στην Antigua από την πρώτη φορα, μιας και εκείνο δυστυχώς δεν είχε διαθέσιμο δωμάτιο.

Είχαμε ήδη μπει στο εορταστικό σαββατοκύριακο της ημέρας ανεξαρτησίας της Γουατεμάλα, 15 Σεπτεμβρίου 1821 παρακαλώ, αυτή την ημέρα η Ισπανία εγκατέλειψε όλες τις αποικίες της στο Νέο Κόσμο εκτός απο την Κούβα και το Πουέρτο Ρίκο.

Μεξικο, Γουατεμαλα, Σαλβαδορ, Νικαράγουα, Κόστα Ρικα, Παναμας, Κολομβία, Βενεζουελα, Περού, Χιλή, Αργεντινή, Παραγουάη και Ουρουγουάη γιορτάζουν αυτή την ημέρα. Το καλό για μας είναι οτι το βράδυ γίναμε μάρτυρες διάφορων φολκλορικών εορτασμών (περισσότερα πιο κάτω), από την άλλη πολλά μαγαζιά ήταν κλειστά καθώς και όλες οι δημόσιες υπηρεσίες (βεβαίως βεβαίως).

Η γνωστή ταξιδιωτική πράκτωρ Ματίνα μετά απο ενδελεχή έρευνα σε όλους τους ταξιδιωτικούς οδηγούς που πέσανε στα χέρια της, ξετρύπωσε μια γραμμή λεωφορείων που λέγεται Tica Bus. Ticos είναι το υποκοριστικό των Κοσταρικανών, όπως εμείς π.χ. λέμε «μακαρονάδες» τους Ιταλούς, αλλά προς το πιο ευγενικό. Το Tica Bus λοιπόν ξεκινάει απο το Guatemala City και κάθε βράδυ διανυκτερεύει σε μια πρωτεύουσα κράτους της Κεντρικής Αμερικής. Το πρώτο βράδυ το San Salvador, το δεύτερο την Managua, το τρίτο το San Jose, και καταλήγει στο Panama City. Έτσι σε 4 ημέρες και με $110 μπορείς να διασχύσεις σχεδόν ολόκληρη την Κεντρική Αμερική (πλην Μεξικού).

Παρόλη την αργία, την κλεισούρα και νωχελικότητα που επέφερε στον επιχειρηματικό κόσμο της πόλης, καταφέραμε να βρούμε ένα ταξιδιωτικό πρακτορείο για να μας πουλήσει εισητήρια για το εν λόγω λεωφορείο για την άλλη μέρα το πρωί. Μόνο που έπρεπε να είμαστε αρκετά πρωί στα γραφεία του Tica Bus στο Guatemala City, κλείσαμε λοιπόν θέση σε ένα mini bus για την επόμενη το πρωι και κατευθυνθήκαμε στην πόλη να απολαύσουμε την ατμόσφαιρα.

Πήγαμε σε ένα πολύ κυριλέ καφέ στην κεντρική πλατεία της πόλης που ήταν το παλιό σπίτι του κυβερνήτη. Τώρα εκτός απο καφε/εστιατόριο είχε και ένα πολύ πλούσιο βιβλιοπωλείο με σαφή προσανατολισμό τους τουρίστες καθώς είχε ένα εκτεταμένο και πολύ ενδιαφέρον αγγλοφωνο τμήμα. Υποθέτω οτι η Κεντρική και Νότια Αμερική ήταν για τους εύπορους Βορειοαμερικάνους «εξερευνητές» του 19^ου αιώνα ότι ήταν η Ελλάδα και η Ιταλία για τους αντίστοιχους Ευρωπαίους «συναδέλφους» τους. Το βιβλιοπωλείο ήταν γεμάτο με βιβλία ταξιδιωτικών περιγραφών και λευκωμάτων με πίνακες εποχής. Μακάρι να είχαμε χώρο να τα αγοράσουμε όλα, αλλά δυστυχώς τα 65 λίτρα του σακιδίου βοηθάνε πολύ στο να μείνει το πορτοφόλι μας γεμάτο.

Το βράδυ πήγαμε να φάμε στο εστιατόριο ενός ξενοδοχείου, το οποίο ήταν αρκετά κυριλέ θα έλεγα. Χτισμένο σε κλασσική αποικιακή αρχιτεκτονική με την χασιέντα στη μέση όπου ήταν ο κήπος με το συντριβάνι και γύρω γύρω τα τραπέζια του εστιατορίου. Δεν είχαμε κλείσει τραπέζι και απ’ ότι φάνηκε ήμασταν οι μόνοι που φάγαμε χωρίς να έχουμε κάνει κράτηση καθώς το μέρος γέμισε απο ντόπιες ευημερεύουσες οικογένειες αλλά και τους θαμώνες του ξενοδοχείου. Εκτός από τη δροσούλα που έκανε, το φαγητό δεν μας γέμισε και πολύ το μάτι. Με το που ξαναβγήκαμε στον κεντρικό δρόμο οι εορτασμοί για την ημέρα της αναξαρτησίας ήταν στο φόρτε τους.

Γίνόταν παρέλαση μπροστά στα μάτια μας με ινδιάνους ντυμένους με περιέργα κοστούμια με φτερα και μουσικούς να παίζουν.

Ήταν όλα πολύ φολκλορικά και ενδιαφέροντα, για άλλη μια φορά στο ταξίδι μας ήμασταν στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή.

Είναι ιδανικός ξενώνας για πολλές και διαφορετικές περιστάσεις, για το μόνο που δεν αξίζει είναι για αυτούς που θέλουν κοσμική ζωή (και gourmet κουζίνα). Βέβαια δεν νομίζω ότι αν κάποιος ήθελε κοσμική ζωή θα πήγαινε στη Guatemala!!!

Βρίσκεται στην πλαγιά της όχθης της λίμνης Atitlan, με θέα στο ηφαίστειο. Η φωτογραφία της κεντρικής σελίδας είναι από εκεί.

Η ραχοκοκκαλιά της Κεντρικής Αμερικής είναι διάσπαρτη από ηφαίστεια, κατά την διαδρομή μας εκεί πετύχαμε αρκετά από αυτά όπως αυτό στην Antigua, αλλά και το Arenal στην Costa Rica.

Δεδομένου ότι ήμουν ακόμα σχετικά άρρωστος, το μόνο που ουσιαστηκά κάναμε στον μοναδικό αυτό ξενώνα ήταν να κοιμόμαστε, να τρώμε και να πίνουμε… Το δωμάτιο μας είχε μεγάλα παράθυρα με αυτή την εκπληκτική θέα της φωτογραφίας, οπότε δεν θέλαμε και πολύ για να καθόμαστε όλη μέρα να απολαμβάνουμε τη θέα, να διαβάζουμε βιβλία και να γράφουμε κάρτες…κάτι σαν την καλντέρα της Σαντορίνης θα έλεγα.

Το “εστιατόριο” του ξενώνα είναι κοινόχρηστο και η κοινή ώρα του δείπνου είναι μια καλή ευκαιρία για να γνωρίσεις ενδιαφέροντες ανθρώπους από κάθε γωνιά της Γης.

Η περιοχή της λίμνης είναι ιδιαίτερα δημοφιλής με “ψαγμένους” αμερικάνους (κυρίως) τουρίστες για πάρα πολλά χρόνια και στο κεφαλοχώρι του San Pedro (αν δεν απατώμαι) υπάρχουν διάφορες σχολές yoga, διαλογισμού κλπ για ανθρώπους που θέλουν να ξεφύγουν από τον δυτικό τρόπο ζωής. Εμείς δυστυχώς για λόγους υγείας δεν μπορέσαμε να τα δούμε όλα αυτά οπότε σας υπόσχομαι ότι θα σας γράψω για τα χωριά την επόμενη φορά που θα πάμε.

Από το Chichicastenango μας πήρε το λεωφορειάκι για να μας πάει στο Panajachel πάνω στην λίμνη (lago) Atitlan, όπου ξεκινάνε οι βάρκες για τα χωριά γύρω από τη λίμνη.

Προορισμός μας ένας ξέμπαρκος ξενώνας επ’ ονόματι Casa del Mundo.

Όταν πήγαμε εμείς ο μόνος τρόπος για να πας ήταν με βάρκα από το Panajachel, η οποία όμως δεν κάνει από μόνη της στάση στην προβλήτα του ξενώνα, αλλά μόνο κατόπιν παραγγελίας!!!

Και καλά όταν πηγαίνεις, το λες στον βαρκάρη…όταν όμως θες να φύγεις πρέπει να στηθείς στην προβλήτα την ώρα που ξέρεις ότι θα περάσει η βάρκα, να της κάνεις νοήματα και να εύχεσαι ότι θα σε δει!

Όπως βλέπετε και στην παραπάνω φωτογραφία, τα lonchas (=βάρκες), χρησιμοποιούν κατά κόρον οι ντόπιοι για τις μετακινήσεις τους. Μετάνιωσα που δεν τράβηξα περισσότερες φωτογραφίες σαν αυτή, όμως δεν είναι πάντα εύκολο να τραβήξεις μια φωτογραφία αρκετά διακριτικά. Βοήθησε αρκετά το ότι ήμασταν στην 2η σειρά καθισμάτων της βάρκας, και οι πιο πολλοί γύρω μας κοιμόντουσαν!

Το γεγονός ότι πιά ήμασταν στην Λατινική Αμερική πάνω από ένα μήνα, μας βοήθησε στην επικοινωνία/συναλλαγή με τον βαρκάρη. Εκεί ισχύει η γνωστή πρακτική του “πόσο σε κόβω ότι μπορείς να δώσεις” για τα εισητήρια της διαδρομής. Μια καλή τακτική αν δεν ξέρεις πόσο είναι η ταρίφα, είναι να παρακολουθείς πόσα πληρώνουν οι ντόπιοι και να δώσεις στον βαρκάρη από μόνος σου το ίδιο ποσό, χωρίς να ρωτήσεις τιμή. Έτσι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να τον “ψαρώσεις”…σου λέει αυτός ξέρεις είναι δικός μας. Αν κάνεις το λάθος και ρωτήσεις “Quanto costa?”, τον βάζεις στο δίλημμα να μην σου απαντήσει πόσο κάνει η διαδρομή, αλλά πόσα του λείπουνε… Αυτό το λάθος έκανε ένα άλλο ζευγάρι που γνωρίσαμε στον ξενώνα και πληρώσανε $25 !!!! Βέβαια αυτοί είχανε έρθει κολλαριστοί κολλαριστοί από το αεροδρόμιο…μυρίζανε ψαρίλα (μίλησε ο βετεράνος τώρα)

Εκτός από τις lonchas διάβασα ότι επίσης υπάρχουν μονοπάτια από τον ξενώνα προς τα γύρω χωριά, με τα οποία όμως δεν είχαμε το κουράγιο να ασχοληθούμε.

Chichicastenango ή απλά Chi Chi (για τους φίλους), είναι ένα από τα πιο μαγικά μέρη που πήγαμε σε αυτό το ταξίδι, μαζί με το San Cristobal de las Casas. Δεν είναι τυχαίο ότι και στα δύο αυτά μέρη το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού όχι μόνο είναι maya, αλλά συνεχίζουν να ζουν τη ζωή στους δικούς τους ρυθμούς με τις δικές τους παραδόσεις.

Το Chi Chi είναι αυτό που οι αγγλοσάξωνες αποκαλούν market town, εκεί που είναι το μεγάλο παζάρι. Στο Chi Chi το παζάρι είναι δύο φορές την εβδομάδα, κάθε Πέμπτη και Κυριακή. Οι οδηγοί συνιστούν να μείνει κανείς εκεί μια νύχτα, ιδανικά την νύχτα πριν απο το παζάρι, για να δει τους maya που έρχονται από τα χωριά τους για να πουλήσουν την πραμάτεια τους και κοιμούνται στα σοκάκια της πόλης τη νύχτα πριν το παζάρι. Δυστυχώς λόγω στενότητας χρόνου το μόνο που καταφέραμε είναι να βρούμε ένα λεωφορειάκι να μας πάει μέχρι εκεί για να δούμε το παζάρι και μετά να πάμε στο Panajachel.

Το λεωφορειάκι μας άφησε σε ένα βενζινάδικο στην άκρη του “κέντρου” της πόλης και μας τόνισε ότι θα μας μάζευε από το ίδιο σημείο το απόγευμα. Περιπλανηθήκαμε μαγεμένοι από την ατμόσφαιρα αλλά και από τα κατάλειπα του πυρετού που είχαμε τσιμπήσει τις προηγούμενες εβδομάδες.

Το εντυπωσιακό είναι ότι παρά την παρουσία αρκετών τουριστών που έχουν έρθει για να δουν και να ψωνίσουν από το διάσημο αυτό παζάρι, η πλειοψηφία του κόσμου είναι ντόπιοι που κάνουν τις κανονικές τους αγορές. Βέβαια είδαμε παρέες από ιταλίδες και γαλλίδες κυρίες μίας ηλικίας να παζαρεύουν και να αγοράζουν τα τοπικά υφαντά με τους τόνους…Κάτι ξέρανε οι κυρίες καθώς τα πολύχρωμα αυτά χειροποίητα υφαντά είναι η τοπική σπεσιαλιτέ και την κάνουνε πολύ καλά, πολύ καλύτερα από τους ομοεθνής τους στα περίχωρα του San Cristobal.

Επιδοθήκαμε και εμείς στο σπορ του παζαριού με τις κυρίες που πουλούσαν τη δικιά τους δουλεία (mio trabajo μου λέγανε…). Οι πιο πολλές ήτανε νέες κοπέλες και τις παζαρέψαμε αρκετά με ικανοποιητικά αποτελέσματα. Αυτήν που δεν πήγαινε η καρδιά μου να παζαρέψω ήταν την γιαγιά που πουλούσε τις ξύλινες μάσκες, μπορείτε να τις δείτε στην παρακάτω φωτογραφία (η μάσκα που πήραμε είναι η κόκκινη πάνω πάνω αριστερά!) Περιττό να σας πω ότι μας “έγδυσε”…. δεν πειράζει όμως την θυμάμαι κάθε φορά που βλέπω την μάσκα που πήραμε από αυτήν.

Οι πάγκοι είναι αρκετά κοντά ο ένας στο άλλο και εκτός από τα διάσημα υφαντά, μπορεί να βρει κανείς πολλά και διάφορα στην πλειονότητα τους τοπικά προϊόντα. Αυτή είναι και διαφορά του εν λόγω παζαριού με τα αντίστοιχα σε Ταϋλάνδη και Καμπότζη, όπου βρίσκεις τα πάντα, από παντού!

Τα σοκάκια ανάμεσα από τους πάγκους ήταν αρκετά στενά προκαλώντας σε μερικές περιπτώσεις αποπνικτική ατμόσφαιρα.

Ήταν φαίνεται και ο πυρετός που έβαλε το χεράκι του!