Ο ζωολογικό κήπος είχε και διάσημους φίλους, στο σπιτάκι δίπλα στην είσοδο είχε αποκόμματα από άρθρα για το zoo καθώς και φωτογραφίες από σταρ όπως ο Harrison Ford που τον είχαν επισκεφτεί στο παρελθόν και «ενθουσιάστηκαν» από τα εκθέματα του.

Η Heather που είχαμε γνωρίσει στο Belize Diving Services στο Caye Caulker μας είπε να προσέξουν ιδιαίτερα έναν τύπο κουνουπιού στο οποίο αφήνει τα αυγά της μια μύγα. Δηλαδή σε τσιμπάει ένα κουνούπι που το έχει τσιμπήσει μια μύγα! Μόλις λοιπόν σε τσιμπήσει αυτό το τσιμπημένο κουνούπι, περνάνε τα αυγά της μύγας στον οργανισμό σου και εκκολάπτονται! Κάνοντας ένα τρελό απόστημα γεμάτο ζουζούνια! ΜΠΛΙΑΧ!

Και μόνο που το σκέπτομαι μου σηκώνεται η τρίχα. Με όλα αυτά τα ευχάριστα κατά νου φορέσαμε τα ειδικά μακρυμάνικα πουκάμισα που ήταν και ποτισμένα από DEET για να προφυλαχθούμε από τα τσιμπήματα γενικώς και ειδικώς από το τσιμπημένο κουνούπι.

Το zoo λοιπόν ήταν μικρό και συμπαθητικό, είδαμε 2 τζάγκουαρ τα οποία είναι καταπληκτικά ζώα και την ώρα που πήγαμε κάνανε την απογευματινή τους σιέστα.

Επίσης είδαμε και πληθώρα τάπηρων, που ονομάζεται και ορεινή αγελάδα και είναι το εθνικό ζώο της Belize (είναι και στα χαρτονομίσματα τους)

Το τμήμα με τα πουλιά (menagerie) ήταν ενδιαφέρον καθώς είχε παπαγάλους αλλά και αετούς! Επίσης στις λιμνούλες ανάμεσα στα κλουβιά κυκλοφορούσαν και κροκόδειλοι! Μετά από τη γερή δόση άγριων (?) ζώων μαγειρέψαμε και φάγαμε το φαγητό μας στο πάρκιγκ του ζωολογικού κήπου και κατόπιν αναχωρήσαμε για το San Ignacio.

Το βράδυ ήμασταν τυχεροί και πετύχαμε ανοικτή την ταβέρνα που μας είχε προτείνει η Heather την πρώτη μέρα. Δεν ήταν κάτι παραπάνω από μια ξύλινη καλύβα (όπως όλα τα κτίρια του νησιού) με έναν μικρό κήπο πάνω στο δρόμο. Ο σύζυγος έψηνε σε μια ψησταριά φτιαγμένη από ένα κομμένο βαρέλι (εκεί δεν έχουνε φτάσει στους θερμοσίφωνες ακόμα) και η σύζυγος σερβίριζε και προετοίμαζε τις σαλάτες και τα ρύζια στην κουζίνα, όλα αυτά στο μισοσκόταδο γιατί δεν είχε ηλεκτρικό φως στον κήπο.

Η Ματίνα έφαγε barracuda στα κάρβουνα που ήταν πολύ καλό και εγώ δοκίμασα πάλι την τύχη μου στον αστακό, μικρός αλλά καλός. Ήπιαμε και μερικές τοπικές μπύρες Belikin που ήταν ότι πρέπει για μια ήσυχη τροπική βραδιά ακούγοντας ρέγκε.

Ήταν το πιο ευχάριστο και απολαυστικό μας γεύμα στο Caye Calker.

 Το τελευταίο μας πρωί σε αυτό το ανέμελο και τεμπέλικο νησί το περάσαμε βολτάροντας για τελευταία φορά τον μοναδικό δρόμο του νησιού. Πήγαμε και στο ταχυδρομείο, που επιτέλους είχε ανοίξει, για να στείλουμε τις κάρτες μας, η ταχυδρόμος μου είπε ότι σε 7 μέρες θα έχουνε φτάσει, δεν την πολύπίστεψα.

Μπήκαμε στην ίδια βάρκα για το δρόμο της επιστροφής, κατά τη διάρκεια του οποίου ο καπετάνιος είχε πιο πολλά κέφια και άρχισε να μας κάνει ξενάγηση δείχνοντας τις διάφορες καλύβες των ψαράδων αστακού. Κατά τη σαιζόν ψαρέματος του αστακού οι ψαράδες μένουν σε αυτές τις υπερυψωμένες από την επιφάνεια του νερού καλύβες, που στηρίζονται σε 4 πασσάλους, για να προστατεύονται από την παλίρροια.

Λίγο πιο κάτω είδαμε ένα καταπράσινο νησί με γκαζόν και γήπεδο του γκολφ, ήταν τόσο αφύσικο το όλο σκηνικό σαν να το είχε μεταφέρει κανείς ατόφιο από τη Βόρειο Αμερική. Μάθαμε ότι ήταν το Caye Chapel Golf Club ένα πολυτελέστατο θέρετρο που το έφτιαξε ένας αμερικάνος από το Kentucky.  Πριν περάσει σε αμερικάνικα χέρια το νησί ήταν το κέντρο αναψυχής του Βρετανικού στρατού στη περιοχή (κάτι σαν ΚΑΥΥ δηλαδή). Εκτός από γήπεδο γκολφ, τένις και ολυμπιακή πισίνα είχε και διάδρομο για αεροπλάνα, έτσι ώστε οι πελάτες να έρχονται κατευθείαν με τα τζετ τους από το βορά, αυτή είναι ζωή!

Φτάσαμε στο water taxi terminal στο Belize City και ο Ben με τον Russ πήγαν να φέρουν την Amber από το γκαράζ που την είχαμε αφήσει. Εγώ είχα 30 λεπτά να ψάξω για βιντεοκασέτες, που μου είχανε τελειώσει, στα κοντινά μαγαζιά. Ένω η υπόλοιπη Belize είναι μια φιλήσυχη χώρα το Belize City είναι ιδιαίτερα κακόφημο και όλοι οι ταξιδιωτικοί οδηγοί συμβουλεύουν την αποφυγή του. Είχα τα μάτια μου 500 όσο έψαχνα για κάποιο μαγαζί με ηλεκτρονικά, με πλησιάσανε διάφοροι για να μου πουλήσουνε πράματα, αλλά πια είχα πάρει τον αέρα των πλανόδιων και δεν είχα κανένα πρόβλημα. Εκεί που είχα πρόβλημα ήταν στο να βρω κασέτες κατάλληλες για την DV κάμερα μου, ήταν πολύ «προχωρημένη» και δεν είχαν τα μαγαζιά.

Απογοητευμένος γύρισα στο water taxi terminal για να βρω τους άλλους.

Η βασική ιδέα των καταδύσεων είναι ότι φοράς ένα ειδικό γιλέκο που το φουσκώνεις και ξεφουσκώνεις με αέρα και έτσι ανεβοκατεβαίνεις μέσα στο νερό, ο μηχανισμός αυτός λέγεται regulator και έχει δύο κουμπιά στην αριστερή πλευρά του στήθους στο ύψος της καρδιάς, για φούσκωμα/ξεφούσκωμα.

Κουβαλώντας όλα αυτά εκτός νερού νιώθει κανείς πολύ άβολα, γιατί είναι αρκετά βαριά και δυσκολεύουν τις κινήσεις. Εκτός αυτού ο Oscar μας προειδοποίησε να προσέχουμε να μην χτυπήσουμε τα κοράλλια για λόγους προστασίας τους, αλλά και δικής μας. Καθώς είναι πολύ κοφτερά και το είδος fire coral (κοράλλι της φωτιάς), με τις κόκκινες άκρες ήταν και δηλητηριώδες όταν σε έκοβε.

Η μεγάλη στιγμή έφτασε! Ο καλύτερος τρόπος για να πέσει κανείς στο νερό με όλο αυτό τον εξοπλισμό είναι να κάτσει στην κουπαστή με την πλάτη προς τη θάλασσα και να πέσει πίσω κρατώντας με το ένα χέρι ανοιγμένο σαν μούτζα το μπρος μέρος της μάσκας και τον αναπνευστήρα (για να μην φύγει) και με τον άλλο πίσω από το κεφάλι το λουρί τις μάσκας.

Μόλις ξαναβγείς στη επιφάνεια μετά της τούμπα για να δείξεις ότι όλα πήγαν καλά (αν πήγαν!) βάζεις τα χέρια πάνω από το κεφάλι σε σχήμα «Δ» (ή του «Α» στο YMCA για τους ντισκόβιους)

Ένας ολλανδός που είχε ανακατευτεί το στομάχι του από τη θάλασσα και δεν μπορούσε να καταδυθεί προσφέρθηκε να μας βγάζει φωτογραφίες καθώς βουτάμε, νάναι καλά ο άνθρωπος, καθώς εξ’ αιτίας του έχουμε και φωτογραφικά ντοκουμέντα από την πρώτη μας κατάδυση…ένας Κουστό γεννιέται.

Πρώτη βούτηξε η Ματίνα (οι κυρίες προηγούνται), που παρά την ψιλό-πανικό της τα πήγε μια χαρά αν και άργησε να κάνει το σήμα ότι όλα πήγαν καλά γιατί μάλλον το ξέχασε. Έπεσα και εγώ χωρίς πολλά πολλά, πρέπει να ομολογήσω ότι η βουτιά ήταν λίγο φοβηστική, γιατί είναι περίεργο να κάνεις βουτιά χωρίς να βλέπεις που πας, αλλά μόλις μπήκα στο νερό όλα πήγαν καλά. Έκανα το YMCA μου και μετά έπαιξα λίγο με το regulator μου και βύθισα αρκετά το κεφάλι ώστε να πάρω τις πρώτες μου αναπνοές από την μπουκάλα οξυγόνου. Ήταν εντυπωσιακά απλό και εύκολο, αν και είχα ακούσει ότι μερικοί είχανε πρόβλημα σε αυτό.

Στις καταδύσεις πάντα πρέπει να πηγαίνεις μαζί με κάποιον άλλο, αυτό που λέγεται dive buddy (σύντροφος κατάδυσης), για να μπορεί να ελέγχει ο ένας τον εξοπλισμό του άλλου πριν την κατάδυση αλλά κυρίως κατά τη διάρκεια της. Η Ματίνα και εγώ ήμασταν dive buddies και είχαμε και τους divemasters να μας προσέχουν όλους σαν ομάδα και να μας κάνουμε και τις ασκήσεις εξοικείωσης.

Η πρώτη αυτή κατάδυση θα ήταν σε πολύ μικρό βάθος μόνο 10 μέτρων έτσι ώστε να εξοικιωθούμε με τον εξοπλισμό και το υποβρύχιο αίσθημα.

Άρχισα να κατεβαίνω προς τον divemaster που είχε ήδη πιάσει πάτο και μας περίμενε. Ξαφνικά είδα ότι η Ματίνα δεν ήταν μαζί μου αλλά παιδευόταν με κάτι στην επιφάνεια. Ευτυχώς την πρόσεξε και ο Oscar και αναδύθηκε για να την βοηθήσει. Δεν είχε καταλάβει πως ακριβώς δουλεύει το regulator, μόλις πήρε όμως φόρα δεν σταμάταγε (ως συνήθως)!

Το πρώτο πράγμα που με εντυπωσίασε είναι οι ήχοι που ακούς στο βυθό, όπως τις μπουρμπουλήθρες αλλά και μερικοί ήχοι σε υψηλές συχνότητες που πρέπει να είναι κάποια ψάρια. Στην αρχή δυσκολεύτηκα να ελέγξω την κίνηση μου και όλο ανέβαινα προς τα πάνω επειδή ήμουν σε κατακόρυφο άξονα (με τα πόδια προς τα κάτω). Σιγά σιγά άρχισα να πειραματίζομαι με τα πόδια μου και να βάζω το σώμα μου σε οριζόντια θέση παράλληλα με το βυθό παίζοντας με την κλήση του σώματος μου για να πάω προς τα κάτω. Βρέθηκα και μια φορά σχεδόν στη επιφάνεια μέχρι να καταφέρω να ελέγξω τον εαυτό μου. Έκανα εξίσωση πίεσης στα αυτιά μου, για να μην δημιουργηθεί πρόβλημα με το οξυγόνο παγιδευμένο μέσα στις κοιλότητες του κεφαλιού, καθώς φοβόμουν μην πάθω καμμιά ζημιά. Ο τρόπος γι’αυτό είναι να κλείσεις τη μύτη με το ένα χέρι και να «φυσήξεις» τη μύτη μέχρι να νιώσεις ένα «ποπ» από τα αυτιά. Αυτό το κόλπο είναι πολύ χρήσιμο και στις πτήσεις για «ξεβούλωμα» αυτιών αντί να μασάς τσίχλα σαν κατσίκα.

Κατεβήκαμε στον πάτο μαζί με τους divemasters και κάτσαμε όρθιοι σε κύκλο γύρω τους. Ήταν η ώρα των υποχρεωτικών ασκήσεων για το PADI.

Στην πρώτη άσκηση έπρεπε να βγάλεις τον αναπνευστήρα από το στόμα και να τον ξαναβάλεις «καθαρίζοντας» τον από το νερό που είχε μπει.

Στην δεύτερη έπρεπε να «δώσουμε» οξυγόνο στον Oscar από τον εφεδρικό μας αναπνευστήρα (χρήσιμη σε περίπτωση ανάγκης), καθώς και το ανάποδο, να πάρουμε δηλαδή από τον δικό του.

Τέλος έπρεπε να καθαρίσουμε τη μάσκα μας από τα νερά χρησιμοποιώντας οξυγόνο μας. Αυτό είχε πολύ γέλιο καθώς είναι κάτι το οποίο μπορεί να κάνεις μόνο στις καταδύσεις με μπουκάλα. Σηκώνεις λίγο το κάτω μέρος της μάσκας για να μπει νερό μέσα, και μετά φυσάς οξυγόνο από τον αναπνευστήρα μέσα στη μάσκα που λόγω πίεσης σπρώχνει το νερό έξω καθαρίζοντας τη μάσκα.

Με το τέλος τον ασκήσεων ο Oscar μας επιβράβευσε τραβώντας μας φωτογραφίες με την υποβρύχια κάμερα μου, πολύ ευγενικό εκ μέρους του.

Όλα πήγαν καλά με τις ασκήσεις και ένιωθα πολύ ωραία και άνετα λες και έκανα καταδύσεις χρόνια, δεν μου φάνηκε ιδιαίτερα δύσκολο, απλά ήθελε λίγη προσοχή. Βέβαια ήμασταν στα ρηχά με επίπεδο βυθό χωρίς πολλές «παγίδες», με καλή ορατότητα και ιδανικό καιρό. Αυτό που διαπίστωσα είναι ότι στέγνωσε ο λαιμός μου και δίψασα, ήμουν περιστοιχισμένος από τόσο νερό και δίψαγα!

Δυστυχώς πολλά ψαράκια δεν είδαμε σε αυτή την κατάδυση, και αυτό ήταν πιο έντονο μετά το υποθαλάσσιο όργιο της προηγούμενης ημέρας. Αυτό που μας έδειξε ο Oscar ήταν ένα spider crab, υποβρύχια αράχνη θα μπορούσε να το πει κανείς στα Ελληνικά, ένας κάβουρας με τεράστια πόδια σαν αράχνης!

Ήρθε η ώρα της πρώτης μας ανάδυσης, στο σύστημα PADI δεν χρειάζεται να κάνεις στάσεις για αποσυμπίεση, αλλά έτσι και αλλιώς αυτή η πρώτη μας βουτιά ήταν τόσο ρηχά που δεν υπήρχε πρόβλημα.

Αναδυθήκαμε και ανεβήκαμε στην βάρκα για να φάμε μεσημεριανό, όλοι ήταν ενθουσιασμένοι με την πρώτη τους κατάδυση! Κουνηθήκαμε λίγο για να φτάσουμε εκεί αλλά το αποτέλεσμα το άξιζε με το παραπάνω.

Φάγαμε κοτόπουλο ψητό με σαλάτα λάχανο και άφθονο καρπούζι, το οποίο πολλοί σνομπάρανε για κάποιο άγνωστο λόγο, οπότε εγώ βρήκα την ευκαιρία να δείξω τις ικανότητες μου στην καρπουζοκατανάλωση, μιαμ μιαμ, εντυπωσιάζοντας τις Αγγλίδες.

Οι divemasters εντωμεταξύ αλλάζανε τις μπουκάλες για να είναι έτοιμες για την επόμενη κατάδυση, ήταν εντυπωσιακό πόσες μπουκάλες χωρούσε αυτή η βάρκα, δεν της φαινόταν καθόλου.

10 λεπτά δρόμο με την βάρκα από το σημείο της πρώτης κατάδυσης ρίξαμε άγκυρα κοντά σε έναν υποβρύχιο τοίχο κοραλλιών για την δεύτερη κατάδυση της ημέρας. Ο Oscar μας εξήγησε ότι είναι το ιδανικό μέρος για δύτες όλων των εμπειριών γιατί κατεβαίνεις όσο βαθιά θέλεις παράλληλα με τον τοίχο των κοραλλιών.

Αυτή τη φορά ετοιμαστήκαμε με πιο μεγάλη άνεση για να πέσουμε αν και πάλι η κωλοτούμπα εισόδου μου φάνηκε αφύσικη. Εδώ ο βυθός ήταν σαφώς πιο ενδιαφέρον και βαθύς.

Τράβηξα βίντεο με ένα εντυπωσιακό κοπάδι από μικρά μπλε ψαράκια που μας τριγύριζαν. Σε κάποια φάση καθώς προχωρούσα προς τα κάτω με πόνεσε το αυτί μου, φύσηξα να το ξεβουλώσω αλλά δεν έγινε τίποτα. Ανησύχησα λίγο γιατί όλοι είχανε πάει πιο κάτω και κάτι βλέπανε, ο Oscar μου έκανε νόημα αν ήμουν ΟΚ και του έγνεψα ότι με πονάει το αυτί μου. Αν κατάλαβα καλά μου είπε να ανεβώ λίγο πιο πάνω και να φυσήξω, πράγμα που έκανα και ως εκ θαύματος το αυτί μου «ξεμπούκωσε» και μου έφυγε ο πόνος αν και ήμουν λίγο τρακαρισμένος από το συμβάν. Ξανακατέβηκα προς την υπόλοιπη ομάδα, όπου ο Oscar τους έδειχνε τα θαλάσσια αγγούρια (sea cucumber), κάτι σαν υπερμεγέθεις πετροσωλήνες. Η υπόλοιπη κατάδυση την περάσαμε παίζοντας με τα ψαράκια και τραβώντας φωτογραφίες και βίντεο. Δεν μπορώ να πω ότι δεν χάρηκα όταν ο Oscar μας έκανε σήμα για ανάδυση.

Κουρασμένοι και ικανοποιημένοι αράξαμε στην βάρκα έτοιμοι για το ταξίδι της επιστροφής, μετά το κούνημα του πηγαιμού ήμασταν έτοιμοι για τα χειρότερα, ευτυχώς όμως πηγαίναμε με τη φορά των κυμάτων και ο καιρός είχε ηρεμήσει κάπως έτσι δεν μας πείραξε πολύ. Αυτοί που δεν ήταν τόσο χαρούμενα ήταν οι snorkellers των οποίων τα μπούτια είχανε γίνει κατακόκκινα από τον ήλιο καθώς δεν είχαν βάλει αρκετό αντηλιακό και ήταν και άσπροι σαν το γάλα, μερικοί άνθρωποι δεν μαθαίνουν ποτέ!

Καθόμασταν δίπλα στον Oscar που μας έπιασε την κουβέντα, όπου αρχίσαμε τα κλασσικά από πού είσαι κλπ. Όταν του είπαμε ότι είμαστε Έλληνες μας είπε ότι ήξερε ότι οι Έλληνες είναι πολύ όμορφοι! Δεν ξέρω αν του επιβεβαιώσαμε ή του καταρρίψαμε αυτό το μύθο καθώς φυσικά δεν είχε ξαναδεί Έλληνες. Του μιλήσαμε για την Ολυμπιάδα, αλλά δεν νομίζω ότι κατάλαβε για τι πράγμα του μιλάγαμε. Δυστυχώς πάλι είχα μπλέξει τις τσάντες και δεν είχα μαζί μου μια από τις Ελληνικές καρτποσταλ να του δώσω.

Όπως και να έχει του υποσχεθήκαμε ότι θα πανηγυρίσουμε όταν μπει η ομάδα της Belize στο Ολυμπιακό Στάδιο κατά την Τελετή Έναρξης των αγώνων, πράγμα που κάναμε…εμείς και ο πρεσβευτής της χώρας θα πρέπει να ήμασταν οι μόνοι που φωνάξαμε τότε!

Η επιστροφή πέρασε πολύ πιο γρήγορα και σύντομα ήμασταν πίσω στην θαλπωρή του Caye Calker. Επιστρέψαμε τον εξοπλισμό στην καλύβα του Belize Diving Services και παραλάβαμε τα βιβλιαράκια του PADI που δείχνουν ότι έχουμε κάνει 2 καταδύσεις και μπορούμε ελεύθερα να ξανανοικιάσουμε καταδυτικό εξοπλισμό. Με μια μέρα ακόμα μάθημα θα είχαμε πάρει το πτυχιό καταδύσεων ανοικτής θαλάσσης, τι κρίμα να μην προλαβαίνουμε!

Μετά από εγκάρδιο χαιρετισμό αφήσαμε τους εκπαιδευτές μας και τον Oscar και ξεκινήσαμε για το ξενοδοχείο μας. Στο δρόμο περάσαμε και από το Marys Laundry για να πάρουμε τα ρούχα μας όπου και μας περίμενε ένα σοκ, είχαν πάρει μια απαίσια μυρωδιά στεγνοκαθαριστηρίoυ που θα έκανε μήνες να φύγει.

Ημέρα καταδύσεων! Ξυπνίσαμε πολύ νωρίς και αφού φάγαμε το καθιερωμένο πρωινό μας ακούγωντάς Norah Jones, δώσαμε το παρών στο Belize Diving Services στην «πίσω» πλευρά του νησιού δίπλα στο μοναδικό ποδοσφαιρικό γήπεδο (μια αλάνα με χώμα και τέρματα). Οι υπάλληλοι ήταν και αυτοί αγουροξυπνημένοι και μάλιστα πολλοί δεν είχαν έρθει ακόμα μιας και δεν χρειαζόταν. Αφού μας έδωσαν τον εξοπλισμό μας: στολές καταδύσεως, μάσκες, βατραχοπέδιλα, γιλέκο-regulator, αναπνευστήρα, μας οδήγησαν σε ένα από τα δωμάτια του κέντρου για να παρακολουθήσουμε το εκπαιδευτικό βίντεο.

Κράτησε μια ώρα και ήταν αρκετά κατατοπιστικό θα έλεγα.

Μου έκανε πολύ εντύπωση όλες οι τουριστικές επιχειρήσεις που χρησιμοποιήσαμε στο ταξίδι μας, μπορεί να ήταν στεγασμένες σε καλύβες και να μην σου γέμιζαν το μάτι, ο εξοπλισμός όμως που χρησιμοποιούσαν (πχ μάσκες και βατραχοπέδιλα) ήταν ολοκαίνουργιος και πολύ καλής ποιότητας. Επίσης οι εργαζόμενοι ήταν πάντα ευγενικοί και φιλικοί και σου έδιναν την εντύπωση ότι χαίρονταν που ήταν μαζί σου. Πολλές φορές ένιωθα ότι ο Ελληνικός τουρισμός έχει πολλά να μάθει από αυτούς τους «υποανάπτυκτους».

 Είχαμε κάποια αγωνία για τις καταδύσεις καθώς είναι κάτι που δεν είχαμε ξανακάνει και εγώ είχα μια παραπάνω ανησυχία λόγω των αυτιών μου τα οποίο είχαν εγχειριστεί όταν ήμουν μικρός.

Μπήκαμε σε μια παρεμφερή βάρκα με αυτή των προηγούμενων ημερών, μόνο λίγο πιο μεγάλη και εξοπλισμένη, είχε δύπ μηχανές, μια τεράστια και μια σαφώς μικρότερη. Είχε και «αμπάρι», κάτω από το πάτωμα που καθόμασταν που ήταν γεμάτο με μπουκάλες οξυγόνου καθώς και μια τέντα που την άνοιγαν όταν σταματούσε για να μας προστατεύσει από τον εκτυφλωτικό ήλιο. Το πλήρωμα αποτελούνταν από 4 άτομα που θα εκτελούσαν και χρέη divemaster. Oι divemaster όπως δηλώνει και το όνομα, είναι υπεύθυνοι για την κατάδυση, προετοιμάζουν τον εξοπλισμό, καθοδηγούν τους μαθητευομένους (εμάς δηλαδή) και γενικά επιβλέπουν αν όλα πάνε καλά.

Εκτός από αυτούς τους 4 επιβιβάστηκαν στη βάρκα 6-7 άσχετοι δύτες, 4-5 έμπειροι και 4 που ερχόντουσαν μόνο για snorkelling. Οι τελευταίοι ήταν μια παρέα αμερικανάκια που είχαν έρθει για σαββατοκύριακο, ήταν κάτασπροι και ψαρωμένοι.

Οι διοργανωτές εκδρομών για καταδύσεις  συχνά συμπληρώνουν τους επιβάτες της βάρκας με snorkellers αν δεν έχουν μαζέψει αρκετούς δύτες.

Η θάλασσα σήμερα ήταν πιο άγρια από χτες και είχαμε να πάμε σαφώς πιο μακριά, σε μια ατόλη πέρα από τον κοραλιογεννή ύφαλο. Η γιγάντια εξωλέμβιος της βάρκας ξεκίνησε και σύντομα χοροπηδάγαμε σαν ποπ κορν στην κατσαρόλα. Η βάρκα έκανε άλματα πάνω στα κύματα και μετά έσκαγε απότομα κάτω και εμείς σκάγαμε πάνω στη θέση, αφού πρώτα είχαμε βρεθεί προσωρινά στον αέρα. Μόλις πλησιάσαμε το άνοιγμα στον ύφαλο που οδηγούσε στο ανοικτό πέλαγος, τα κύματα άρχισαν να μας έρχονται από όλες τις πλευρές. Δεν αργήσαμε να έχουμε τα πρώτα θύματα με εμετούς, ακόμα και ο ένας μικρός μούτσος τα έβγαλε! Η Ματίνα και εγώ κρατιόμασταν στο ύψος μας, αν και δεν ήταν τόσο ευχάριστα. Ξαφνικά κόψαμε απότομα ταχύτητα που στην αρχή ήταν αρκετά ευχάριστο γιατί σταματήσαμε να κοπανιόμαστε στο κάθισμα. Ο Oscar ο αρχηγός της εκδρομής μας είπε ότι η προπέλα είχε υπερθερμανθεί και ήθελε άλλαγμα! Εμ του άλλαξε τα φώτα του μηχανήματος και αυτό τον τιμώρησε. Βούτηξε λοιπόν να το φτιάξει μεσοπέλαγα (τι σόι divemaster ήταν αν δεν το έκανε αυτό;). Το καλό είναι ότι σήκωσαν και την τέντα για να μην τους πάθει κανείς και καμιά ηλίαση εκτός από ναυτία!

Τώρα που δεν κινιόταν η βάρκα ήταν στο έλεος των κυμάτων που την χτυπούσαν από όλες τις πλευρές αλλά κυριώς πλευρικά και το συναίσθημα έγινε ακόμα πιο δυσάρεστο. Βασικά άρχισα να νιώθω μια ανακατοσούρα καθώς ήμασταν στη κυριολεξία σαν καρυδότσουφλο. Ξέχασα να σας πω ότι ξηρά δεν φαινόταν πουθενά, και λέγαμε ότι εδώ θα μείνουμε…

Μετά από σχεδόν 2 ώρες ήμασταν έτοιμοι για αναχώρηση, μαζέψαμε την τέντα και βουρ. Ευτυχώς αυτή τη φορά ο Oscar ήταν λίγο πιο συντηρητικός με τις ταχύτητες γιατί μάλλον φοβότανε μην πάθει τα ίδια (και δεν θα είχε και άλλη προπέλα να βάλει). Σε μισή ώρα είχαμε φτάσει στο Ambergris Caye ένα μικρό σύμπλεγμα από νησάκια βγαλμένο από εξωτική ταινία ή διαφημιστική μπροσούρα, το κλασσικό νησί ναυαγών! Ρίξαμε άγκυρα 200 μέτρα από την ακτή, στην οποία μπορούσαμε να δούμε 2-3 ξύλινα σπιτάκια, που ήταν των ψαράδων των αστακών. Αυτή είναι ζωή να κάνεις μπάνιο όλη μέρα και το βράδυ να ψήνεις στη θράκα τους αστακούς που έπιασες. Ήρθε η ώρα να πέσουμε στο νερό, πρώτα φύγανε οι snorkellers καθώς δεν χρειαζόντουσαν κάποια ιδιαίτερη προετοιμασία. Φοράγαν όλοι μπλουζάκια για να μην καεί η πλάτη τους από τον ήλιο, αυτό που ξέχασαν ήταν να κάνουν κάτι για το πίσω μέρος των ποδιών τους, που θα το μετάνιωναν αργότερα.

Αμέσως μετά ετοιμάστηκαν οι έμπειροι δύτες που φύγανε στο πι και φι, τέλος με ένα αίσθημα αγωνίας ήρθε και η σειρά μας.

Πέρασε η ώρα και πήραμε το δρόμο για την προβλήτα που μας περίμενε η βάρκα για το snorkelling. Ήταν η ίδια βάρκα που μας έφερε, μόνο που αυτή τη φορά οδηγούσε ο άλλος αδερφός. Είχε για βοηθό του έναν δύσμοιρο μικρό, γύρω στα 15, που δεν ήξερε που πάνε τα τέσσερα (quattro) αλλά ήτανε και τελείως στόκος αναγκάζοντας τον τσαντίλα τον captain να τον βρίζει συνέχεια.

Πρώτη στάση μας ένα θαλάσσιο πάρκο στην άκρη του κοραλλιογενή υφάλου, ο captain μας έφερε πρώτα εδώ γιατί ήταν σχετικά ρηχά και έτσι όσοι δεν είχαν ξανακάνει snorkelling δεν θα είχαν μεγάλο πρόβλημα. Εκεί πάθαμε ένα σοκ με τη Ματίνα, πως μπορεί να μην έχεις ξανακάνει snorkelling (είπαν τα «δελφίνια της θάλασσας»);

Εδώ πρέπει να εξηγήσω τι ακριβώς σημαίνει ο όρος «θαλάσσιο πάρκο», βασικά είναι μια μεγάλη έκταση βυθού στη οποία πρέπει να πας με διαπιστευμένο συνοδό και όχι μόνο απαγορεύεται το ψάρεμα αλλά και να πάρεις οτιδήποτε από το βυθό (κοράλλια, όστρακα κλπ). Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που εκεί τα ψάρια δεν φοβούνται να σε πλησιάσουν και να κάνουν βόλτες γύρω σου. Ήταν ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα για μας τους Έλληνες που ως γνωστών τρεφόμαστε αποκλειστικά από αυτά που «χτυπάμε» με το ψαροντούφεκο στη θάλασσα («είσαι πολύ άντρα»).

Βουτήξαμε λοιπόν στα σχετικά ρηχά νερά, μπροστά πήγαινε ο captain και πίσω εμείς.

Η ορατότητα δεν ήταν τόσο καλή γιατί είχε λίγο κυματάκι που σήκωνε την πολύ λεπτή άμμο αλλά και υποβρύχια σκουπίδια όπως υπολείμματα θαλασσίων φυτών.

Δεν το χάρηκα τόσο πολύ γιατί όλοι οι άσχετοι που δεν μπορούσαν να ελέγξουν το σώματα τους μπλεκόντουσαν μαζί μας και με σκουντάγανε συνέχεια και έτσι και αλλιώς δεν είδα τα τρελά που περίμενα στο βυθό. Καθώς γυρνάγαμε στη βάρκα όμως πλάκωσε ένα κοπάδι τόνοι για να φάνε τα δολώματα που είχε ρίξει πιο πριν ο captain για να να προσελκύσει ψάρια (προς τέρψιν των τουριστών). Έγινε πανικός από τους κιτρινόπτερους τόνους (yellow fin tuna), πηδάγανε ακόμα και έξω από το νερό.

Η όλη αναμπουμπούλα θύμιζε μάχη ανάμεσα σε Οβελίξ και Ρωμαίους, στο επισυναπτόμενο video μπορείτε ακόμα να ακούσετε τις υψηλές συχνότητες των ψαριών.

Καθώς κυνηγούσα ένα barracuda με τη φωτογραφική μου μηχανή (και το υποβρύχιο βρακί της) πέρασε μπροστά μου ανέμελα ένας καρχαρίας! Είναι δύσκολο να μην τρομάξεις όταν βλέπεις από κοντά το χαρακτηριστικό πτερύγιο, την ουρά αλλά και το γνώριμο θανατηφόρο κεφάλι. Εδώ πρέπει να σας πω ότι η επόμενη μας στάση ήταν το περίφημο Shark Ray Alley (καλντερίμι καρχαριών και σαλαχιών), όπου θα βλέπαμε και θα κολυμπούσαμε με καρχαρίες του υφάλου που είναι λίγο μικρότεροι από αυτούς της ανοικτής θαλάσσης και τρώνε κατά κόρον πλανκτόν. Αφού απομακρύνθηκε αρκετά, πετάχτηκα από τη θάλασσα και αναφώνησα στον Ben που με κοιτούσε από τη βάρκα: «Μόλις πέρασε από μπροστά μου ένας καρχαρίας!!!». Χάρηκε πολύ που ήταν ήδη στη βάρκα γιατί ως Αυστραλός έχει μια ιδιαίτερη φοβία στους καρχαρίες.

Αφού ταΐσαμε τους τόνους βίρα τις άγκυρες για το San Pedro, το κεφαλονήσι του αρχιπελάγους όπου και κάναμε στάση για μεσημεριανό. Ο captain μας πήγε σε ένα «δικό» του μαγαζί για φαγητό που ήταν σχεδιασμένο για Αμερικάνους τουρίστες με μεγάλα πορτοφόλια, αλλά το φαγητό ήταν πολύ καλό, όπως και οι μερίδες (σε αντίθεση με τα αντίστοιχα Ελληνικά μαγαζιά). Καθίσαμε σε ένα τραπέζι με την Sandra (Αγγλίδα) και την Merian (Ολλανδέζα). Μάθαμε διάφορα ενδιαφέροντα για την προηγούμενη ζωή των συνταξιδιωτών μας, όπως ότι η Merian έχει σπουδάσει ομοιοπαθητική, αλλά και τα τρέχοντα κουτσομπολιά (ποιος την πέφτει σε ποιόν). Κάναμε μια βόλτα στα τουριστικά μαγαζιά του νησιού που δεν έλεγαν πολλά και σκεπτόμενοι ότι διαλέξαμε το σωστό νησί για να μείνουμε (αντί του San Pedro) κατευθυνθήκαμε προς την αποβάθρα. Είχε τόσο εκτυφλωτικό ήλιο που κρυφτήκαμε στη σκιά μιας καλύβας, μέχρι να έρθει η ώρα να φύγουμε, για να μην μας κάνει κάρβουνο ο ήλιος.

Η επόμενη μας στάση ήταν το Shark Ray Alley, που είναι ένα ρηχό πέρασμα στον κοραλλιογενή ύφαλο που μαζεύει πολλούς καρχαρίες και σελάχια (Stingrays). Με το που σταμάτησε η βάρκα άρχισαν να μας περιτρυγιρίζουν τουλάχιστον 15-20 καρχαρίες. Ήταν σαφώς πιο κόσμιοι στην συμπεριφορά τους από τους τόνους προηγουμένως, αγέρωχοι θα έλεγα, με το μόνιμο «θανάσιμο» χαμόγελο σχηματισμένο στο στόμα τους (κάτι σαν του κροκόδειλου). Κολυμπούσαν αργά γύρω από τη βάρκα μας ενώ από κάτω τους πηγαινοερχόντουσαν τα σαλάχια, τα οποία κινούνταν σαφώς πιο γρήγορα κουνώντας τα ακρόπτερα τους σαν γιγάντια υποβρύχια πουλιά.

Ο captain έριξε την άγκυρα και μας κοίταξε όλο απορία, «Γιατί δεν βουτάτε;». Τι σου είναι η ψυχολογία, όσο και να σου λένε ότι κάτι είναι ασφαλές, αν το μυαλό σου λέει το αντίθετο είναι δύσκολο να αναστρέψεις (όπως ο φόβος των αεροπλάνων ας πούμε). Παρόλη την ηλικία της (σε λίγο έκλεινε τα 50), η Merian πήδηξε πρώτη μέσα και την ακολούθησα εγώ. Αφού είδαν ότι οι καρχαρίες μάλλον μας αγνοούσαν, σιγά σιγά μπήκανε και οι υπόλοιποι. Στην αρχή ήμουν αρκετά μαγκωμένος με τους καρχαρίες και δεν επιδίωκα να τους πλησιάσω πολύ, έτσι ασχολήθηκα περισσότερο με τα σαλάχια που κολυμπούσαν με έναν πολύ ενδιαφέρον τρόπο. Αυτό που θα μου μείνει αξέχαστο είναι ο τρόπος που με παρακολουθούσαν τα λαδί καφέ μάτια τους καθώς περνάγαν από δίπλα μου. Μοιάζανε με κάποιου μυθικού τέρατος από τον Πόλεμο των Άστρων, μάλλον ο George Lucas πήρε από την Γήινη φύση την έμπνευση του για τους κατοίκους των μακρινών γαλαξιών. Ήταν πολύ παιχνιδιάρικα, μάλιστα η Ματίνα έπαιζε κυνηγητό μαζί τους προσπαθώντας να πιάσει την ουρά τους. Όταν μου το είπε μετά, της εξήγησα ότι η ουρά του σαλαχιού είναι που ρίχνει το ηλεκτρικό φορτίο και χάρηκε ιδιαίτερα που δεν έπιασε κανένα.

Το παραπάνω video είναι από τη συνάντηση μας με τους καρχαρίες και τα σαλάχια.

Τράβηξα πολλές φωτογραφίες και βίντεο με την κάμερα μου, το μόνο πρόβλημα ήταν ότι επειδή ο ήλιος ήταν ακριβώς από πάνω μας γυάλιζε στην οθόνη της μηχανής και δεν μπορούσα να δω τι τράβαγα, οπότε πήγαινα λίγο στα τυφλά.

Αυτή ήταν σίγουρα μια από τις πιο αξέχαστες εμπειρίες του ταξιδιού μας, πόσες φορές έχει κανείς την ευκαιρία να κολυμπήσει με καρχαρίες…και να ζήσει για να το πει στους φίλους του; Πόσο μάλλον να τους δείξει φωτογραφίες αντί για δαγκωματιές!

Τρίτη και τελευταία στάση της εκδρομής μας ήταν άλλο ένα τμήμα του υφάλου για να δούμε χρωματιστά ψαράκια και κοράλλια. Όμως ήμασταν ακόμα ενθουσιασμένοι από την εμπειρία μας με τους καρχαρίες και δεν μπορώ να πω ότι τους δώσαμε τόση σημασία όση τους άξιζε.

Κατά την επιστροφή στο Caye Calker ήμασταν όλοι σε νιρβάνα από αυτά που είδαμε εκείνη την ημέρα. Η βάρκα μας άφησε σε μια προβλήτα δίπλα στο Lazy Iguana Bar, όπου οι υπόλοιποι Δραγουμάνοι ήταν αραγμένοι από νωρίς και τα πίνανε. Η Lisa (Αγγλίδα) και η Anita (Αυστραλέζα), είχαν νοικιάσει ένα αυτοκινητάκι του γκόλφ και κάνανε βόλτες στο μοναδικό δρόμο του νησιού χαχανίζοντας, τρομοκρατώντας τους ντόπιους αλλά και κάνοντας «γνωριμίες» με τον τοπικό πληθυσμό. Ήμασταν τόσο κουρασμένοι που τις παρακαλέσαμε να μας πάρουνε μαζί τους μέχρι το ξενοδοχείο. Το πώς ανεβήκαμε 5 άτομα πάνω και φτάσαμε σώοι ήταν ένα θαύμα καθώς ήταν και οι δυο κουδούνι και οδηγούσαν σαν τρελές. Εξουθενωμένοι και ευτυχισμένοι που γλιτώσαμε από καρχαρίες και τρελές Αυστραλές οδηγούς μέσα σε μια μέρα φτάσαμε στο ξενοδοχείο όπου και ξεραθήκαμε στον ύπνο.

Αυτό που μας έκανε πολύ εντύπωση πως ανάμεσα στους μαγαζάτορες του νησιού ήταν και 2-3 Κινέζοι που ξεχώριζαν σαν την μύγα μεσ’ το γάλα, είχαν τα μοναδικά μπακάλικα του νησιού.

Αργότερα είδαμε στο μπαρ και την Michelle την έμπειρη καταδύτρια του γκρουπ, που είχε πάει να κάνει κατάδυση στην Μπλε Τρυπα (Blue Hole). Το οποίο μας πληροφόρησε είναι ένα από τα πιο διάσημα μέρη για να κάνεις κατάδυση. Είναι ένα βυθισμένο ηφαίστειο του οποίου ο κώνος έχει ένα βαθύ σκούρο χρώμα ενώ η υπόλοιπη θάλασσα γύρω του έχει το συνηθισμένο τυρκουάζ, οι φωτογραφίες που είδαμε είναι πολύ εντυπωσιακές.

Η Michelle (Νεοζηλανδέζα) λοιπόν πήγε 3.5 ώρες δρόμο για αυτήν Μπλε Τρύπα και 3.5 να γυρίσει, μέσα στο κύμα, είναι τελείως τρελή! Να σκεφτεί κανείς ότι παθαίνει ναυτία πολύ εύκολα! Λάθος χόμπυ διάλεξε μου φαίνεται! Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να αντέξω 7 ώρες δρόμο σε αυτή τη βάρκα, για μια μέρα (ποτέ μην λες ποτέ)

Κάναμε πρωινή βόλτα στους δρόμους του νησιού και ήταν κάτι παραπάνω από ήσυχα. Στον σκονισμένο δρόμο είδαμε πολλά καβούρια που κάνανε ανέμελα την βόλτα τους (μάλλον ήταν η κα Καβουρίνα που πήγαινε τα παιδιά σχολείο), αδιαφορώντας για τα πατημένα πτώματα των όμοιων τους που βρίσκονταν σε διάφορα σημεία του δρόμου.

Μερικά αδέσποτα σκυλιά μας έκαναν παρέα καθώς ψάχναμε να βρούμε ένα μέρος για πρωινό. Ο Μοναχικός Πλανήτης πρότεινε το Glenda’s για πρωινό, αλλά η Glenda το είχε κλειστό το μαγαζί οπότε πήγαμε στο κοντινό Cindy’s Café. Η Cindy, όπως και πολλοί ιδιοκτήτες τουριστικών επιχειρήσεων (σαν την Heather) που συναντήσαμε στο ταξίδι μας, ήταν αμερικανίς που τα παράτησε όλα για μια θέση στον ανέμελο ήλιο της Καραϊβικής (σας θυμίζει κάτι το σενάριο;). Το Café της ήταν συμπαθητικό, με chill out ατμόσφαιρα, στο μοναδικό μέρος που η Ματίνα άκουγε Norah Jonesευχάριστα καθώς ήταν η κατάλληλη μουσική για την κατάλληλη ώρα. Από τότε ακούγωντας την αιθέρια φωνή της μου έρχεται η ανάμνηση του γαλήνιου πρωινού σε αυτό παραδεισένιο νησί.

Το πρωινό σαν περιεχόμενο δεν έλεγε πολλά, μια φρουτοσαλάτα από εξωτικά φρούτα (παπάγια ολέ) muffins και bagels όμως το όλο σκηνικό ήταν πολύ καλό, ιδανικό για την αρχή μιας κουραστικής ημέρας.

Σύντομα εμφανίστηκαν και άλλοι Δραγουμάνοι καθώς μας είδαν να καθόμαστε στο μπαλκονάκι του καφέ (συνηθισμένο φαινόμενο στο κομμάτι διαδρομής με το Dragoman, ο ένας να προσελκύει τον άλλο σε μαγαζιά).

Ανοικτά της Belize βρίσκεται ο 2^ος μεγαλύτερος κοραλλιογενής ύφαλος στον κόσμο μετά από αυτόν στη Βόρεια Αυστραλία. Μέχρι πριν μερικά χρόνια αυτό ήταν η αιτία για την φτώχεια της χώρας, καθώς ήταν απροσπέλαστη από θάλασσα λόγω του υφάλου και από ξηράς λόγω της ζούγκλας. Οι Ισπανοί την προσπέρασαν και έτσι έγινε άντρο πειρατών και παρανόμων.

Τις τελευταίες δεκαετίες ο κόσμος άρχισε να ανακαλύπτει τα κοραλλιογενή νησάκια (Cayes) ανοικτά της Belize, για τα τουρκουάζ νερά τους αλλά και την ποικιλία του υποθαλάσσιου πλούτου και ψαριών τους.

Το φέρρυ ήταν ένα μακρόστενο ανοικτό κρις κραφτ με 2 κτήνη μηχανές. Φορτώσαμε τα πράματα μέσα και βουρ για την θάλασσα. Ο καπετάνιος μας ήταν ένας ηλιοκαμμένος μιγάδας με διάφορα χαϊμαλιά να κρέμονται από το λαιμό του και τατουάζ στα μπράτσα, ήταν κάτι ανάμεσα σε ιθαγενή μάγο και Keith Richards[1].

Λίγο έξω από το λιμάνι η θάλασσα πήρε το κλασσικό χρώμα που βλέπουμε στις φωτογραφίες (εδώ είμαστε!), ένα απέραντο τυρκουάζ. Πηγαίναμε με τα 1000 σαν τα ταξι στην Ύδρα αλλά πιο μεγάλο και χωρίς μαξιλαράκια στα καθίσματα. Πρέπει να πήγαινε με 30-40 μίλια γιατί έκανε την απόσταση των 33 μιλίων από την Belize σε λιγότερο από 1 ώρα.

Ο προορισμός μας το Caye Calker είναι μια μακρόστενη λωρίδα κοραλλιών με λίγη άμμο από πάνω που περπατιέται σε 15 λεπτά από άκρη σε άκρη. Είναι τόσο κοντά στον ύφαλο που μπορεί κανείς να δει και να ακούσει το πάφλασμα των κυμάτων πάνω του. Είναι μια πολύ εντυπωσιακή λεπτή άσπρη γραμμή στον ορίζοντα.

Το κρις κραφτ μας άφησε στην προβλήτα του ξενοδοχείου μας του Toms Hotel (ευτυχώς δεν είχε περπάτημα), όπου λιάζονταν κάτι εγγλεζάρες και πίνανε μπύρες.

Κατασκευασμένο με ξύλινες σανίδες από αυτές που φεύγουν αμέσως μόλις ο Κακός Λύκος (βλέπε τυφώνας) φυσήξει λίγο παραπάνω, δεν είχε κανένα στυλ αλλά ούτε και μπάνια στα δωμάτια. Αυτό ήταν σίγουρα το πιο φτηνιάρικο ξενοδοχείο που μείναμε με τον Dragoman.

Το νησί όμως ήταν ιδανικό για χαλάρωση, ακόμα και οι πινακίδες στο δρόμο το έλεγαν: “go slow”,  “Take it easy”, είναι τόσο μικρό που δεν έχει αυτοκίνητα παρά μόνο μερικά ηλεκτρικά αυτοκινητάκια του γκόλφ.

Ταλαιπωρημένοι όπως ήμασταν, ιδρωμένοι, βρώμικοι και κατατσιμπημένοι από τα ζωύφια θέλαμε κολύμπι. Όμως το νησί δεν είχε τώρα παραλία, είχε στο παρελθόν αλλά ένας τυφώνας πριν 3 χρόνια πήρε όλη την άμμο της παραλίας και άφησε μόνο τα κοραλλιογενή βράχια.

Το μόνο μέρος που μπορούσε κανείς να βουτήξει για μπάνιο ήταν το «split» (χώρισμα), που ήταν ένα κάθετο χάσμα στην άκρη του νησιού. Σαν να πέρασε κάποιος με ένα γιγάντιο μαχαίρι και να έκανε μια τομή στο νησί, με τη θάλασσα να περνάει ανάμεσα στα δυο μέρη του νησιού. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν μαχαίρι αυτό που πέρασε, αλλά ένας τυφώνας πριν καμιά δεκαετία. Όπως βλέπεται οι τυφώνες αφήνουν παντού ανεξίτηλα τα σημάδια τους!

Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται το Lazy Iguana Bar, όπου κάτσαμε να δούμε το ηλιοβασίλεμα πίνοντας Hurricane υπό τους ήχους του Bob Marley[2], ήταν υπέροχα.

Ξεκινήσαμε για το Belize City, το οποίο παρεμπιπτόντως δεν είναι πια η πρωτεύουσα της χώρας, αλλά το Belmopan, ενδιαφέρουσα άχρηστη πληροφορία για όσους θέλουν να παίξουν στον Εκατομμυριούχο. Η αλλαγή αυτή έγινε πριν μερικά χρόνια όταν κάποιος τυφώνας ισοπέδωσε το Belize City για χιλιοστή φορά, αναγκάζοντας τη κυβέρνηση να μεταφέρει όλες τις κυβερνητικές υπηρεσίες και οργανώσεις αρκετά χιλιόμετρα μέσα στην ενδοχώρα ώστε να μην κινδυνεύουν από τους τυφώνες. Αυτό που έγινε τελικά είναι μια πόλη με μόνο δημόσιες υπηρεσίες και τίποτα παραπάνω καθώς όλες οι εταιρείες και ο κόσμος παρέμειναν στο  Belize City.

Η Belize είναι μια φτωχή χώρα με λίγο πιο μαύρο πληθυσμό από τους γείτονες της και πολλές εκκλησίες, κάθε λογής εκκλησίες. Για την ακρίβεια έχει 602 επίσημες θρησκείες, κάθε καλύβα και εκκλησία, κάθε σπίτι και μητρόπολη. Τα Ι.Χ. είναι πιο μοντέρνα από το Μεξικό και ο δρόμος  αξιοπρεπής, μάλλον ο φόρος αυτοκινήτων θα είναι φθηνότερος εδώ.

Φτάνοντας στο Belize City σταματήσαμε σε μια τράπεζα, υποκατάστημα της γνωστής Barclays, για να κάνουμε συνάλλαγμα, οι Αγγλικές επιρροές δεν σταματάνε εκεί. Τα χαρτονομίσματα τους από τη μια έχουν εικόνες από τη χλωρίδα και πανίδα της χώρας και από την άλλη έχουν Αγγλική μούχλα, την Ελισάβετ ΙΙ αυτοπροσώπως. Η σχέση τους με την Αγγλία δεν περιορίζεται μόνο στη γλώσσα και τα χαρτονομίσματα, για πολλά χρόνια οι ζούγκλες της χώρας αποτελούσαν  τον τόπο εκπαίδευσης του Βρετανικού Στρατού σε συνθήκες ζούγκλας. Τα τελευταία χρόνια αυτό έχει περιοριστεί αρκετά και γιαυτό αρκετοί πρώην στρατιώτες έχουν αφήσει τη στρατιωτική εκπαίδευση και έχουν αφοσιωθεί αποκλειστικά στους τουρίστες.

Μετά από τις αποτυχημένες προσπάθειες στο Μεξικό να αλλάξω τα $$$ εσοδείας που μου είχε φορτώσει η Εθνική Τράπεζα στην Ελλάδα, δεν είχα κανένα πρόβλημα να τα ξεφορτωθώ στην Barclays. Ο ταμίας μου είπε ότι δεν χρειάζεται να αλλάξω τόσα λεφτά γιατί τα USD είναι παντού αποδεκτά, εγώ του μουρμούρισα κάτι για μαθήματα καταδύσεων, αλλά δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα τελικά. Η αλήθεια είναι ότι το USD είναι παντού αποδεκτό στην Κεντρική Αμερική, απλά χάνεις στα δεκαδικά ψηφία και κυρίως δείχνεις ότι είσαι τουρίστας (για μερικές μέρες) και όχι ταξιδιώτης (για βδομάδες).

Επόμενη στάση το διπλανό super market, αν και δεν ήταν άξιο για ανταπόκριση για το περιοδικό Σελφ Σερβις ή κάποιο άλλο εμπορικό έντυπο, είχε τεράστια ποικιλία σε ρούμια αλλά και Βουλγάρικη φέτα! Επίσης βρήκαμε και ένα ενδιαφέρον προϊόν

Αγοράσαμε ένα μπουκάλι ντόπιο Tropical Coconut Rum με σήμα την καρύδα και το ιστιοφόρο που ήταν σε προσφορά με ένα βαζάκι κερασάκια (τελειώσανε πολύ γρήγορα). Το μεγαλύτερο μπουκάλι που ήταν οικογενειακή συσκευασία είχε δώρο και μια κονσέρβα ανανά, αλλά είπαμε να κρατηθούμε. Γενικά ο κόσμος φαινόταν πολύ πιο ευγενικός, καλόκαρδος και χαμογελαστός μετά το Yucatan  και την τουριστική καφρίλα τους.

Με το που μπήκαμε πάλι στην Amber, το πάρτυ είχε ήδη αρχίσει, όλοι είχανε αγοράσει σνακς και ποτά και έγινε το έλα να δεις, σφηνάκια βότκα, ρούμι με κοκα, το χρειαζόμασταν μετά από τις περιπέτειες μας στη λάσπη.

Αποχαιρετήσαμε (προσωρινά) την Amber στο water taxi terminal, για να πάρουμε το πλοίο για το Caye Calker. 

Κάποια στιγμή εμφανίστηκε ο Russ πεζός και καταλασπωμένος, τα άσχημα νέα ήταν ότι είχε κολλήσει στη λάσπη η Amber και δεν μπορούσε να κινηθεί.

Πήραμε ταξί και πήγαμε σε ένα έρημο καταπράσινο camping ανάμεσα σε ψηλά δέντρα όπου μας περίμενε η Amber με την μπροστά αριστερή ρόδα βουλιαγμένη στο χώμα μέχρι τον άξονα. Είχε βρέξει πολύ το προηγούμενο βράδυ με αποτέλεσμα να μαλακώσει πολύ το χώμα και να μην μπορεί να αντέξει τους 13 τόνους της.

Αρχίσαμε τη δουλειά παρόλη την κούραση. Βέβαια ήμασταν πιο πολύ ψυχολογικά κουρασμένοι παρά σωματικά γιατί περιμέναμε θάλασσα και παραλίες με κοκτέιλ και όχι σκάψιμο στην αποπνικτική ζέστη και κουνούπια.

Περιπέτεια δεν θέλαμε; Νάτη λοιπόν.

Πρώτα αδειάσαμε όλα τα πράματα για να ελαφρύνουμε το φορτηγό, μετά βάλαμε τις ειδικές ράμπες στήριξης κάτω από τους τροχούς για να έχουν καλύτερο κράτημα οι ρόδες, αλλά πολύ γρήγορα καταλάβαμε ότι δεν γινόταν τίποτα χωρίς κάποιος να μας «τραβήξει». Στείλαμε λοιπόν μερικές από τις κοπέλες στoν κεντρικό δρόμο μπας και τραβήξουν την προσοχή κανενός νταλικέρη. Το αμερικανάκι ανέλαβε πρωτοβουλίες (born ready κλπ), ποια θέλει να εντυπωσιάσει άραγε; Ο ψηλός Φιλανδός και εγώ βαριόμαστε γιαυτό και αρκεστήκαμε να σκάβουμε τα χαντάκια γύρω από τη ρόδα, σπάσαμε μάλιστα και ένα φτυάρι (όποιος παίζει με τα σίδερα…).

Ευτυχώς οι γκόμενες κάτι κατάφεραν γιατί μετά από 10 λεπτά εμφανίστηκε μια τεράστια λευκή νταλίκα, US style, νομίζαμε ότι τα προβλήματα μας τελειώσανε… αμ δε.

Πήρε κάμποσο σκάψιμο και σπρώξιμο και ένα κόλλημα της νταλίκας στη λάσπη για να ξεκολλήσει η Amber. Το μόνο που ήθελα εκείνη τη στιγμή ήταν να πέσω στη θάλασσα και να δροσιστώ.

Πρωί πρωί με τη δροσούλα ξεκινήσαμε από το ξενοδοχείο στο Chetumal για τα σύνορα μοιρασμένοι σε taxi. Καθώς η Ματίνα και εγώ είχαμε το γνωστό θέμα με την τουριστική μας κάρτα, έπρεπε να συμπληρώσουμε άλλο ένα έγγραφο (που έλεγε ακριβώς τα ίδια με τα προηγούμενα) για να μας αφήσουν να περάσουμε. Ευτυχώς δεν μας ζήτησαν να πληρώσουμε τίποτα, πιο πολύ τους ενδιέφεραν τα Ελληνικά μας διαβατήρια, παρα οι τυπικές μας διατυπώσεις, άλλωστε είναι πολύ χλωμό να είχαν ξαναδεί Έλληνες σε αυτά τα μέρη. Ήταν και αρκετά νωρίς το πρωί και είναι πιθανό να τους πιάσαμε και στον ύπνο.

Καθότι η Amber είχε ήδη περάσει τα σύνορα την προηγούμενη μέρα, εμείς αναγκαστήκαμε να περάσουμε τη νεκρή ζώνη πεζή, κουβαλώντας την προίκα μας στις πλάτες μας.

Μπαίνοντας στην Belize με χαρά ανακαλύψαμε ότι η επίσημη γλώσσα της είναι τα Αγγλικά και έτσι μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε πιο άνετα. Βέβαια μιλάνε με κάποια σχετική προφορά, αλλά όπως και να έχει καταλαβαίνουμε πιο πολλά από τα Ισπανικά. Επίσης ο πληθυσμός είναι σαφώς πιο αφροκεντρικός από το Μεξικό.

Στην Belize πληρώνεις για να βγεις από τη χώρα και όχι για να μπεις, έτσι περάσαμε αρκετά γρήγορα τις διατυπώσεις και κάτσαμε στο πάρκινγκ του τελωνειακού σταθμού από την πλευρά της Belize όπου περιμέναμε τον αρχηγό με το φορτηγό να έρθει να μας πάρει. Η πλάκα είναι ότι οι τελωνειακοί κατάσχεσαν τα μήλα που είχαν μερικά από τα κορίτσια…που έκαναν το λάθος και τα δήλωσαν. Μας το είπαν με πόνο καθώς περίμεναν πεινασμένες στο πάρκινγκ. Η Belize απαγορεύει την εισαγωγή φαγητών και ποτών στην χώρα. Αργότερα μάθαμε ότι κατάσχεσαν και 2 κιβώτια μπύρες από τον Russ που είχε στο φορτηγό… τον πιάσανε ελαφρώς αδιάβαστο.

Περιμέναμε και περιμέναμε και ψάχναμε να βρούμε τίποτα φαγώσιμο. Επικρατούσε απίστευτη νέκρα καθώς ήταν πολύ νωρίς το πρωί και ούτε οι συνηθισμένοι ανταλλαγείς χρημάτων δεν είχαν εμφανιστεί. Τα «σύνορα» δεν ήταν τίποτα το φοβερό, ένα κτίριο από κάθε πλευρά, μια γέφυρα πάνω από ένα ρυάκι/ποταμό να τα ενώνει και αρκετό συρματόπλεγμα τριγύρω να χάνεται μέσα στη ζούγκλα (ήθελα να ήξερα που τελείωνε αυτός ο φράχτης).

Πέρναγε η ώρα και αυξανόταν η κίνηση στο πέρασμα, μερικά mini-van έπαιρναν τον κόσμο που πέρναγε τα σύνορα και κάπου τους πήγαινε, στο σταθμό των λεωφορείων ίσως;