Παρά τις μεγάλες δόξες που έχει γνωρίσει ο σιδηρόδρομος στην Σιγκαπούρη, ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός δεν είναι πάνω σε κάποια γραμμή του μετρό και σαν να μην έφτανε αυτό δεν έχει καν στάση λεωφορείων που να βολεύει τη μετάβαση σε αυτόν, με αποτέλεσμα να πρέπει να σταματάς πάνω σε μια λεωφόρο και να πας περπατώντας προς τον σταθμό του τραίνου, τσουλώντας τα μπαγκάζια σου. Το decadance συνεχίζεται στο εσωτερικό του σταθμού οι εποχές δόξας του οποίου έχουν παρέλθει… με αποκορύφωμα την prive αίθουσα για τους επιβάτες του Eastern Oriental Express η οποία ήταν αραχνιασμένη και κακομοιριασμένη.

Το μόνο που θυμίζει τις παλιές δόξες είναι το κτίριο το οποίο είναι άλλο ένα λαμπρό παράδειγμα αποικιακής αρχιτεκτονικής, εκπέμπει μια θεατρικότητα σαν ταινία εποχής.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι σαν να κάνεις ξαφνικά ταξίδι στον χρόνο, μόνο που πλέον στην εποχή του αεροπλάνου, τη γραμμή του τραίνου τη χρησιμοποιούν οι οικονομικοί μετανάστες εκ Μαλαισίας, οι τρελοί τουρίστες σαν εμάς και το Eastern Oriental Express. Βέβαια μια καλή δικαιολογία είναι ότι σε μια τόσο πλούσια χώρα όπως η Σιγκαπούρη, οι τοπικές οι συγκοινωνίες καλύπτονται από το μετρό και τα λεωφορεία, ενώ οι διεθνείς από το αεροπλάνο.
Αφού κανονίσαμε τα εισιτήρια μας στο σταθμό, είχαμε αρκετή ώρα να σκοτώσουμε μέχρι να φύγει το τραίνο. Ο σταθμός ήταν γεμάτος κυρίως από μαλαισιανούς με τα ογκώδη μπαγκάζια τους, καθόντουσαν στους πάγκους της αίθουσας αναμονής αλλά και στα κιόσκια που πουλούσαν φαγητό. Παρά το γεγονός ότι ήμασταν στη ολοκάθαρη Σιγκαπούρη η ποιότητα του προσφερόμενου φαγητού στο σταθμό δεν μας συγκλόνισε και έτσι πήραμε απλώς δύο διαφορετικά είδη χυμών για να τους δοκιμάσουμε, lychee και καρύδα, πολλοί άλλοι επιβάτες όμως τα τιμούσαν δεόντως και κάθονταν σε τραπεζάκια ακόμα και έξω από την κυρίως είσοδο του σταθμού.

Καθώς οι τιμές ήταν ιδιαίτερα φθηνές, αποφασίσαμε να κλείσουμε την πιο κυριλέ κουκέτα για δύο άτομα με δικό μας μπάνιο. Το δωμάτιο λίγο στενάχωρο, αλλά τουλάχιστον το βαγόνι ήταν καινούργιο. Αυτό που μας χάλασε όμως ήταν ο αρκτικός κλιματισμός το οποίο αν και μειώσαμε στη μικρότερη του ένταση ήταν πάλι που ενοχλητικό για τα γούστα μας. Την ένταση της ψύξης προσπαθήσαμε να την αντιμετωπίσουμε φορώντας εκτός από το fleece που είχαμε φέρει για αυτή την περίσταση (είχαμε μάθε από τις λατινοαμερικάνικες εμπειρίες), και όλα τα μακρυμάνικα ρούχα. Δεν ήταν μόνο αυτό όμως, έχω την εντύπωση ότι είχε και κάποιο πρόβλημα ο αέρας, γιατί την άλλη μέρα το πρωί ήμασταν σαν τα κοτόπουλα! Σε άλλο ταξίδι που κοιμηθήκαμε στην 2η θέση και όχι στην lux, κάναμε σαφώς καλύτερο ύπνο! You have been warned!

Κάποια στιγμή μας χτύπησε η πόρτα και ήταν ο καμαροτο-υπεύθηνος του βαγονιού για να μας ρωτήσει τι θέλουμε να φάμε (περιλαμβανόταν στην τιμή), οι επιλογές ήταν noodles ή ρύζι. Ακολουθήσαμε τη γνωστή πρακτική και πήραμε ένα και ένα, έτσι ώστε να μειώσουμε τις πιθανότητες ατυχούς επιλογής…βέβαια αν όλες οι επιλογές είναι μούφα το σύστημα δεν βοηθάει, όπως έγινε και στη προκειμένη περίπτωση!

Δεν έχουν μόνο κάθε ένα από τα είδη των μακρινών ξαδέλφων του ανθρώπου, αλλά για τα πιο πολλά είδη έχουν ολόκληρες αποικίες/αγέλες! Κατά συνέπεια μπορείς να τους παρακολουθήσεις μέσα από τις ειδικά διαμορφωμένες προθήκες, να ζούνε την καθημερινή τους ζωή, να τρώνε, να κοιμούνται, να ξεψυρίζονται, να κυνηγιούνται και αν είσαι και τυχερός να κάνουν σεξ.

Το πάρκο που στεγάζει το ζωολογικό κήπο είναι τόσο μεγάλο που έχει ηλεκτρικά αυτοκινητάκια που περνάνε σε τακτά χρονικά διαστήματα για να μεταφέρουν τον κόσμο.

Σαν ένας ζωολογικός κήπος που σέβεται τον εαυτό του, πέρνει πολύ σοβαρά το κομμάτι της εκπαίδευσης των επισκεπτών του και κυρίως των μικρότερων σε ηλικία.

Πριν πάμε είχαμε διαβάσει πολλά για το αυστηρό….σχεδόν κρυόκωλο καθεστώς της, και πως απαγορεύει το μάσημα τσίχλας για να μην λερώνουν οι δρόμοι, καθώς επίσης πως προσπαθεί να ενθαρρύνει τους εργασιομανείς πολίτες της να είναι πιο ανθρώπινοι, να κάνουν σεξ και κατά συνέπεια παιδιά!

Δεν σας κρύβω ότι μαγεύτικα από αυτή την πόλη και περιμένω με ακόμα μεγαλύτερο δέος την μελλοντική επίσκεψη στο Χονγκ Κονγκ το οποίο πιστεύω ότι θα είναι ακόμα πιο συναρπαστικό!

Τι κάνει όμως την Σιγκαπούρη τόσο ενδιαφέρουσα; Καταρχήν η πολυπολιτισμικότητα, καθώς ο πληθυσμός της είναι ένα μείγμα, μαλαισιανών, κινέζων, ινδών, ευρωπαίων, καθώς και μικρότερων κοινοντήτων από όλες τις γειτονικές χώρες. Η κάθε μια εθνότητα καταρχήν φέρνει την κουζίνα της, την θρησκεία της, τα έθιμα της, τα χρώματα και τις μυρωδιές της. Για τις μεγάλες κοινότητες υπάρχουν και αντίστοιχες γειτονιές, little India, Chinatown κλπ

Η Σιγκαπούρη είναι μια πόλη που λατρεύει το φαγητό, και παρά τον τεράστιο πλούτο της δεν χρειάζεται να ξοδέψει κανείς μια περιουσία για να φάει καλό φαγητό. Υπάρχουν τα λεγόμενα hawker food markets, που σε ελεύθερη μετάφραση είναι αγορές πλανόδιου φαγητού. Φανταστείτε κλειστές αγορές σαν την Βαρβάκειο, μόνο που αντί να πουλάνε κρέατα ή ψάρια, ο κάθε πάγκος πουλάει και από ένα είδος φαγητού.

Συνήθως πληρώνεις σε ένα κεντρικό ταμείο και μετά ανταλλάσσεις τα κουπόνια στους διάφορους πάγκους φαγητού.  Αφού πάρεις τα πιάτα με το φαγητό σου κάθεσαι στα τραπέζια στη μέση της αγοράς.

Μια από τις αγορές στην Chinatown, είναι ουσιαστηκά στα σοκάκια ενός δρόμου και κάθεσαι σε πάγκους μπροστά από τις κουζίνες εκστρατείας που μαγειρεύουν τα φρέσκα θαλασσινά που μόλις παρήγγειλες!

Παρά το γεγονός ότι το φαγητό είναι στην κυριολεξία στο πόδι, μπορείς να φας πολύ καλά θαλασσινά που είναι και η ειδικότητα της πόλης. Όπως μπορείτε να δείτε και από την παρακάτω φωτογραφία το συγκεκριμένο μαγέρικο έχει ολόφρεσκα θαλασσινά!

Μόλις κάτσεις περνάει και ο τύπος από το κιόσκι με τα ποτά για να σου πάρει την παραγγελία με τις μπύρες…και το κερασάκι στην τούρτα, αφού έχεις γίνει χάλια γλύφοντας τα δάχτυλα σου από τις σάλτσες (θαλασσινά τρώγαμε), πέρασε ένας φοβερός παππούλης που πουλούσε υγρά χαρτομάντιλα τα οποία και πήραμε ως μάνα εξ ουρανού!!!

Στον εν λόγω σοκάκι δοκιμάσαμε ένα από τα διάσημα πιάτα της πόλης το Singapore Chilly Crab, η σάλτσα του οποίου ήταν εκπληκτική, αλλά είχε τόση δουλεία για να το φας…που μετά σου ξανάνοιγε η όρεξη!

Σε ένα άλλο food market δίπλα στο business center, ειδικευόταν στα ψητά και κυρίως στα satay. Οπότε υπήρχαν κράχτες έξω από την αγορά και σε αρπάζανε με το πήγαινες να κάτσεις κάνοντας το καίριο ερώτημα «Πόσα;» Μετά εμφανιζόντουσαν και οι κοπελίτσες που πουλούσαν μπύρα και έκαναν και αυτές το καίριο ερώτημα «Πόσες;». Η απλότητα και η ποιότητα σε όλο της το μεγαλείο!

Βέβαια η πόλη προσφέρεται και για γαστρονομικές εμπειρίες υψηλοτάτου επιπέδου, μάλιστα κάθε χρόνο διοργανώνει φεστιβαλ γαστρονομίας στο οποίο συμμετέχουν πολλά εστιατόρια της πόλης και καλεσμένοι σεφ από όλο τον κόσμο.

Με γεμάτο στομάχι ήμασταν έτοιμοι να βιώσουμε και τη νυχτερινή ζωή της πόλης που είναι εξίσου ενδιαφέρουσα. Τα cocktails που ήπιαμε στη Σιγκαπούρη ήταν σίγουρα τα καλύτερα που έχουμε πιεί μέχρι τώρα στην Ασία, με κορυφαίο το Tom Yum Martini στο μπαρ του Scarlet Hotel…το οποίο βέβαια έκαιγε σαν τρελό.

Δεν θα προσπαθήσω να ανταγωνισθώ το Wallpaper, απλά θα σας αναφέρω ότι ήπιαμε τα martini μας στο New Asia Bar στην κορυφή (71ος όροφος) του πύργου που στεγάζει το ξενοδοχείο Fairmont,  με τρελή θέα του νυχτερινού ουρανού της πόλης. Το bar καλό, η θέα απίθανη…τα γκαρσόνια όμως είχανε τρελό τουπέ…

Η πόλη όπως και το αεροδρόμιο ήταν σχετικά ήσυχη, τύχαμε την κατάλληλη περίοδο ίσως;

Μετά από πολύ σκέψη κατά την προετοιμασία αυτού του ταξιδιού, καταλήξαμε να μείνουμε στο Scarlet Hotel το οποίο μόλις είχε ανοίξει. Σε αντίθεση με τα περισσότερα ξενοδοχεία της πόλης βρίσκεται στην chinatown δίπλα στο Maxwell market, αυτό σημαίνει ότι ναι μεν είσαι κοντά στο φθηνό και καλό φαγητό, όμως είσαι εκτός των “κυρίως” αξιοθεάτων.

Είναι ένα κλασσικό boutique hotel με petit δωμάτια, όμως από design σίγουρα σκίζει, όπως μπορεί να δει κανείς από τις παρακάτω φωτογραφίες:

Ο λόγος που δεν έχουμε φωτογραφίες από το δωμάτιο…είναι γιατί ήταν τόσο μικρό που ήθελε ευρυγώνιο φακό για να βγάλεις μια αξιοπρεπή φωτογραφία…