Ας πάρουμε όμως τα πράματα από την αρχή, ο συγγραφέας Tony Wheeler είναι ο συνιδρυτής της εκδοτικής εταιρείας Lonely Planet, που εκδίδει τους πιο (ίσως υπερβολικά…) δημοφιλείς ταξιδιωτικούς οδηγούς με έμφαση στα λιγότερο πολυσύχναστα μέρη. Έχοντας πια καλύψει/ταξιδέψει σε όλα τα μέρη της Γης ο συγγραφέας αποφασίζει να γράψει για λιγότερο “επισκέψιμα” μέρη.

Οι λόγοι που δεν είναι επισκέψιμα ποικίλουν καθώς οι χώρες οι οποίες πραγματεύεται στο βιβλίο είναι: Αλβανία, Κούβα, Σαουδική Αραβία, Β. Κορέα, Βιρμανία, Ιράν, Ιράκ, Λιβύη και Αφγανιστάν. Βέβαια μερικές χώρες εκπλήσουν με την επιλογή τους, όπως η Κούβα και η Αλβανία…προφανώς η πρώτη λόγω του εμπάργκο των Αμερικάνων και η δεύτερη ως απλά μια τελείως άγνωστη χώρα μέσα στην Ευρώπη.

Μπορεί το βιβλίο να μην είναι ταξιδιωτικός οδηγός, όμως δίνει μια ιδέα του τι αξίζει να δει κανείς σε κάθε μια από αυτές τις χώρες.

Για όσους είναι γνώστες των οδηγών του Lonely Planet, θα μπορούσε να πει κανείς ότι το ύφος των περιγραφών και το είδος των πληροφοριών που παρέχονται είναι σαν τα κουτάκια με τις διάφορες ιστορίες ανάμεσα στις ταξιδιωτικές πληροφορίες για κάθε προορισμό.

Πολλές από αυτές τις ιστορίες είναι ιδιαίτερα κωμικοτραγικές και ενδιαφέρουσες (πχ Λιβυκός τουρισμός και Αλβανικά πολυβολεία). Βέβαια θα μπορούσε να κατηγορήσει κανείς τον συγγραφέα για μια “αφ υψηλού” προσέγγιση των πραγμάτων καθώς είναι από τους πιο πολυταξιδεμένους ανθρώπους στο πλανήτη και σε πολλούς από αυτούς τους προορισμούς έχει πάει και κατά το παρελθόν.

Στον επίλογο του βιβλίου ο συγγραφέας αναρωτιέται τι κάνει μια χώρα “evil” και τις βαθμολογεί με το δικό του “evil meter”, επίσης κάνει μια πρόταση και για άλλες χώρες που θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στον κατάλογο.

Συνολικά θα έλεγα ότι το βιβλίο προσφέρεται για ταξιδιάρες ψυχές που θέλουν να πάρουν μια πρώτη γεύση για αυτές τις χώρες πριν προχωρήσουν στο επόμενο βήμα που είναι η αγορά ενός ταξιδιωτικού οδηγού για την χώρα αυτή. Ότι πρέπει για ανάγνωση στην παραλία ή για να ξεχαστεί κανείς μια βροχερή μέρα του χειμώνα!

Ο Antony Bourdain λοιπόν είναι γνωστός Νεοϋορκέζος σεφ, με αρκετή δόση τρέλας και δημιουργικότητας πέρα από την κουζίνα. Αν δεν κάνω λάθος έχει κάνει και κάποιες τηλεοπτικές εκπομπές, αποφασίζει να γυρίσει τον κόσμο για να βρει-φάει το τέλειο γεύμα. Βέβαια είναι λίγο προκατελειμένος καθώς σε πολλά μέρη πηγαίνει γιατί έχει γνωστούς (πχ μέλη της κουζίνας του) ή γιατί έχει προσωπική σχέση (Γαλλία). Αυτό ίσως εξηγεί γιατί δεν κάνει την παραμικρή αναφορά στην Ελλάδα και την ελληνική κουζίνα ενώ μιλάει για το σκωτσέζικο haggis, άραγε έχει φάει σπλινάντερο;

Όμως αυτό δεν τον εμποδίζει να κάνει ενδιαφέροντα πράγματα και να τα περιγράψει γλαφυρά ανοίγοντας σου την όρεξη για όλα αυτά τα καλούδια που δοκιμάζει (αρκεί να αντέχει το στομάχι σου). Πιο εντυπωσιακό κεφάλαιο για μένα, είναι αυτό του Vietnam που μου έχει εξάψει ακόμα πιο πολύ την φαντασία για να θέλω να πάω σε αυτή τη χώρα.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο συγγραφέας είναι μια πιο τρελή έκδοση του Μαμμαλάκη…αν και δεν μπορώ να φανταστώ τον Μαμμαλάκη σε μια ζούγκλα της Καμπότζης να κάνει σκοποβολή με Καλάσνικωφ!

Όπως καταλαβαίνετε ο λόγος που μου άρεσε το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ότι συνδυάζει δύο από τα βασικά μου ενδιαφέροντα: ταξίδια και τοπικό φαγητό σε ταξίδια!

Ο μόνος λόγος που αναφέρομαι εδώ σε αυτό το βιβλίo είναι γιατί αποτελεί την αιτία που υπάρχει αυτό το blog και που μετέτρεψα σε κείμενο τις ταξιδιωτικές μου σημειώσεις.

Στο The Full Montezuma o Peter Moore ουσιαστικά κάνει το ίδιο ταξίδι (μέσες άκρες) που κάναμε και εμείς στο πρώτο Mata Hari ταξίδι μας (δείτε τα link δεξιά). Δηλαδή απο Mexico City μέχρι Panama City, μόνο που είναι τόσο μίζερος και εκνευριστικός…που με έκανε να πιστέψω ότι μπορώ να το γράψω καλύτερα από αυτόν (πάντα μετριόφρων)….ότι εμείς είδαμε και κάναμε πολύ περισσότερα πράγματα από αυτόν είναι σίγουρα δεδομένο…το θέμα είναι να καταφέρουμε να τα αποτυπώσουμε κιόλας.

Τα κοινά μεταξύ του δικού μας ταξιδιού και του Peter Moore, δεν σταματούν μόνο στην διαδρομή, και αυτός ταξιδεύει με μιας κοπέλα…της διπλανής πόρτας την αναφέρει (girl next door). Η οποία πρέπει να τράβηξε τα πάνδεινα από τον φτωχομπινέ συγγραφέα (μετά συγχωρήσεως) και κάποια στιγμή τον παράτησε (no wonder!). Όλα αυτά είναι γραμμένα με κλασσικό φλεγματικό αγγλοσαξωνικό (νοτίου ημισφαιρίου) τρόπο…που εμένα με εκνεύρισε αφάνταστα!

Πάραταυτα θέλω να ευχαριστήσω των Peter Moore, που μου έδωσε το κίνητρο να αρχίσω αυτή την προσπάθεια.

Cheers Mate, nice one!

Το Travel: Where to Go When, όπως λέει ο τίτλος του αποτελεί μια έξοχη πηγή πληροφόρησης για συγκεκριμένα ημερολογιακά ευαίσθητα τεκταινόμενα σε κάθε χώρα της Γης. Βλέπετε είναι ιδαίτερα σημαντικό στον προγραμματισμό ενός ταξιδιού να ξέρει κανείς τι συμβαίνει (ή δεν συμβαίνει) στους τόπους που έχει σκοπό να επισκευθεί. Έτσι πχ δεν μπορεί κανείς να περιμένει να περάσει ένα ήσυχο διήμερο στην Τήνο στις 15 Αυγούστου, ή να περιμένει να βρει δωμάτιο στην Merida στις 21 Ιουνίου, ημέρα της καλοκαιρινής ησημερίας κατά το απόγευμα της οποίας καθώς δύει ο ήλιος στα σκαλιά της πυραμίδας El Mirador φαίνεται να ανεβαίνει ο Cuculcan, ο φτερωτός όφης των Mayas, παρουσία τόσων πολλών τουριστών που κρέμονται από τα σκαλιά της πυραμίδας.

Το συγκεκριμένο βιβλίο λοιπόν πέρνει με την σειρά όλες τις χώρες του κόσμου και αναφέρει κάποια σημαντικά γεγονότα στο κάθε τοπικό ημερολόγιο και γιατί θα ήθελε κανείς να είναι παρόν τότε σε εκείνο το μέρος. Είναι σε μεγάλο format με ωραίες φωτογραφίες και αρκετά ενημερωτικό, λόγω του ωραίου παρουσιαστικού του, παίζει άνετα και τον ρόλο του coffee table book.

Αν λοιπόν είναι να πάρετε ένα βιβλίο με λίστες, τουλάχιστον πάρτε αυτό που είναι και χρήσιμο σε κάτι, καθώς όχι μόνο έχει χρήσιμες πληροφορίες, αλλά μπορείς να τις βρεις εύκολα (ανά τοποθεσία, ή ανα ημερομηνία).